അമ്മയാണ് ഞാന്..........
പണ്ടുണര്വിന്റെ ഊറ്റംകൊണ്ടേറെ
ഞെളിഞ്ഞോ ഞാന്
അതുമൊരു സ്വാഭാവികത മാത്രം.
ഇന്നെന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങള് പിറന്നപടി
മരിക്കുന്നു..
ചുരത്തുന്നു നീരുറവപോലെന്റെ മുലകള്
എന്റെ കറുത്ത മുത്തുക്കള്
അവരെന്റെ കണ്ണിന്റെ തെളിച്ചം ..
ജീവന്റെ തുടിപ്പ്,,,
അവരുടെ വിയര്പ്പുറ്റിവീഴെണ്ടോരീ
ദേഹം
പൊള്ളൂന്നിപ്പോള് ചോരയും, കണ്ണുനീരുമാല്
Monday, August 17, 2009
Monday, August 10, 2009
അഭയം
ഇന്ന്
അയല്ക്കാരന് നേരെ വരുന്നത്
സഹാനുഭൂതിയല്ല .
കൂട്ടിച്ചേര്ക്കല് എന്ന കര്മ്മം മാത്രം .
പഴയ പ്രമാണങ്ങളില്
വിതയും, കൊയ്യലുമില്ല .
താനേ മുളക്കല് മാത്രമേ ഉള്ളൂ.
ഇപ്പോള്
ആരോ വിതച്ചത്
നമ്മള് കൊയ്യുമെന്ന് മാത്രം.
അത് സ്പഷ്ടം .
വിരുന്നു മുറിയില്
അകമ്പടിക്കാരുടെ
തെരുകൂത്ത്.
ദാഹജലം തേടിയവള്ക്ക്
കൊടാലിയില്
അന്ത്യപ്രണാമം .
ആഴങ്ങളിലേക്ക്
പതിച്ചത്
ഒറ്റമനുഷ്യന്
കെട്ടിപ്പടുത്ത
സംസ്കാരഭണ്ഡാരം.
എന്നിലേക്ക്
വലിഞ്ഞു താഴുന്നത്
സൃഷ്ടിയുടെ
കാണാചരടുകളും .
അയല്ക്കാരന് നേരെ വരുന്നത്
സഹാനുഭൂതിയല്ല .
കൂട്ടിച്ചേര്ക്കല് എന്ന കര്മ്മം മാത്രം .
പഴയ പ്രമാണങ്ങളില്
വിതയും, കൊയ്യലുമില്ല .
താനേ മുളക്കല് മാത്രമേ ഉള്ളൂ.
ഇപ്പോള്
ആരോ വിതച്ചത്
നമ്മള് കൊയ്യുമെന്ന് മാത്രം.
അത് സ്പഷ്ടം .
വിരുന്നു മുറിയില്
അകമ്പടിക്കാരുടെ
തെരുകൂത്ത്.
ദാഹജലം തേടിയവള്ക്ക്
കൊടാലിയില്
അന്ത്യപ്രണാമം .
ആഴങ്ങളിലേക്ക്
പതിച്ചത്
ഒറ്റമനുഷ്യന്
കെട്ടിപ്പടുത്ത
സംസ്കാരഭണ്ഡാരം.
എന്നിലേക്ക്
വലിഞ്ഞു താഴുന്നത്
സൃഷ്ടിയുടെ
കാണാചരടുകളും .
Friday, July 31, 2009
വഴികണ്ണുമായ്
കാഴ്ചക്ക് നേരെ വരുന്നതെന്തും
പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് ജീവന് പകരുന്നത്,
കേള്വിയുടെ ആഴങ്ങളില്
പെരുമ്പറ കൊട്ടുന്നത്
കേള്ക്കാന് കൊതിച്ചതും ...
യാഥാര്ത്യങ്ങളുടെ ഇളിഞ്ഞ മുഖങ്ങളില്
തുരുമ്പു കൈകള് തടവിയും ,
മാറാലകണ്ണുകള് ഉഴിഞ്ഞും ,
അടഞ്ഞ ചെവികള് വിടര്ത്തിയും ,
കാത്തിരിപ്പില് വിരല് പാകി ,
ഒരിക്കല് കൂടി ... അല്ലെങ്കില് എന്നേക്കും ...
ജനലഴിയുടെ ചതുരകാഴ്ച്ചകളില്
കാത്തിരിപ്പിന്റെ ശനിദശ .
ഒരമ്മയുടെ മുഷിഞ്ഞ മണമുള്ള
കാത്തിരിപ്പ് .
ചോരപ്രളയത്തില് മുങ്ങിതപ്പി ...
ശ്വാസം നിലച്ച മുഖം ...
ആദ്യം എന്റെ ചോരയില് നിന്ന്
തുടച്ച് മിനുക്കിയ മുഖം കാട്ടി..
ഇരുപത്തൊന്നു വര്ഷം മുന്പ് ... നഴ്സ് ..
കാഴ്ചക്ക് മിഴിവേകിയത് ..
അവന് ,
ഇന്നിന്റെ ദുരന്തങ്ങളിലേക്ക് ,
ഉഴുതു മറിച്ച നേരിന്റെ തരിശുപാടത്തിലേക്ക് ,
കുടപിടിച്ച വിശ്വാസങ്ങളോടൊപ്പം ,
അറിവിന്റെ മഹാദുരന്തങ്ങളിലേക്ക് ,
അറിവില്ലായ്മയുടെ മഹാഗര്ത്തത്തിലേക്കും ...
തുരുമ്പു കൈകള് കുടഞ്ഞും ,
മാറാല കണ്ണുകള് തുറന്നും ,
അടഞ്ഞ ചെവികള് മലര്ന്നും ,
ഉള്ളിമണം നിറഞ്ഞ അടുക്കളയിലേക്കു വീണ്ടും ..
വെന്ത ചോറും, കണ്ണീരും ചേര്ത്ത
ഒരുരുള .
ഒരു ബലിക്കാക്കയുടെ
വിശപ്പിലേക്ക് ....
പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് ജീവന് പകരുന്നത്,
കേള്വിയുടെ ആഴങ്ങളില്
പെരുമ്പറ കൊട്ടുന്നത്
കേള്ക്കാന് കൊതിച്ചതും ...
യാഥാര്ത്യങ്ങളുടെ ഇളിഞ്ഞ മുഖങ്ങളില്
തുരുമ്പു കൈകള് തടവിയും ,
മാറാലകണ്ണുകള് ഉഴിഞ്ഞും ,
അടഞ്ഞ ചെവികള് വിടര്ത്തിയും ,
കാത്തിരിപ്പില് വിരല് പാകി ,
ഒരിക്കല് കൂടി ... അല്ലെങ്കില് എന്നേക്കും ...
ജനലഴിയുടെ ചതുരകാഴ്ച്ചകളില്
കാത്തിരിപ്പിന്റെ ശനിദശ .
ഒരമ്മയുടെ മുഷിഞ്ഞ മണമുള്ള
കാത്തിരിപ്പ് .
ചോരപ്രളയത്തില് മുങ്ങിതപ്പി ...
ശ്വാസം നിലച്ച മുഖം ...
ആദ്യം എന്റെ ചോരയില് നിന്ന്
തുടച്ച് മിനുക്കിയ മുഖം കാട്ടി..
ഇരുപത്തൊന്നു വര്ഷം മുന്പ് ... നഴ്സ് ..
കാഴ്ചക്ക് മിഴിവേകിയത് ..
അവന് ,
ഇന്നിന്റെ ദുരന്തങ്ങളിലേക്ക് ,
ഉഴുതു മറിച്ച നേരിന്റെ തരിശുപാടത്തിലേക്ക് ,
കുടപിടിച്ച വിശ്വാസങ്ങളോടൊപ്പം ,
അറിവിന്റെ മഹാദുരന്തങ്ങളിലേക്ക് ,
അറിവില്ലായ്മയുടെ മഹാഗര്ത്തത്തിലേക്കും ...
തുരുമ്പു കൈകള് കുടഞ്ഞും ,
മാറാല കണ്ണുകള് തുറന്നും ,
അടഞ്ഞ ചെവികള് മലര്ന്നും ,
ഉള്ളിമണം നിറഞ്ഞ അടുക്കളയിലേക്കു വീണ്ടും ..
വെന്ത ചോറും, കണ്ണീരും ചേര്ത്ത
ഒരുരുള .
ഒരു ബലിക്കാക്കയുടെ
വിശപ്പിലേക്ക് ....
Thursday, July 2, 2009
പിറവിയില് സംഭവിച്ചത്
മടങ്ങി വരുന്നവരെയൊന്നും
ഞാന് ഒരിക്കലും മടക്കിയയക്കാറില്ല .
എന്നില് നിന്ന് മടങ്ങി പോയവര് ...
എനിക്ക് ചുറ്റും പെയ്തു തീരുന്ന
രാമഴ പോല് ...
കിതപ്പാറ്റി ,പിറുപിറുത്ത് ,
കൂനികൂടി
ചുറ്റും വലയം തീര്ക്കുന്നു
അവര് ..
വീണ്ടും എന്നില് കുരുക്കിടുമ്പോള് ..
തലകുനിച്ചു കൊടുക്കുന്ന
എന്റെ വികാരത്തോട് ,
എന്റെ പ്രജ്ഞയോട് പോലും
അവര് കാണിക്കുന്ന നിരാസം ..
വേരുകള് പോലും
ഒരിക്കലും തളിര്ക്കാതിരിക്കാന്
പിഴുതെറിയുന്നിടത്ത് വരെ ..
തെറ്റുകള് ചൂണ്ടികാണിച്ചതിനല്ല
കൊടും ശിക്ഷ .
ഞാന് മനുഷ്യനായ് പിറന്നതാണത്രെ
തെറ്റ്.
ഞാന് ഒരിക്കലും മടക്കിയയക്കാറില്ല .
എന്നില് നിന്ന് മടങ്ങി പോയവര് ...
എനിക്ക് ചുറ്റും പെയ്തു തീരുന്ന
രാമഴ പോല് ...
കിതപ്പാറ്റി ,പിറുപിറുത്ത് ,
കൂനികൂടി
ചുറ്റും വലയം തീര്ക്കുന്നു
അവര് ..
വീണ്ടും എന്നില് കുരുക്കിടുമ്പോള് ..
തലകുനിച്ചു കൊടുക്കുന്ന
എന്റെ വികാരത്തോട് ,
എന്റെ പ്രജ്ഞയോട് പോലും
അവര് കാണിക്കുന്ന നിരാസം ..
വേരുകള് പോലും
ഒരിക്കലും തളിര്ക്കാതിരിക്കാന്
പിഴുതെറിയുന്നിടത്ത് വരെ ..
തെറ്റുകള് ചൂണ്ടികാണിച്ചതിനല്ല
കൊടും ശിക്ഷ .
ഞാന് മനുഷ്യനായ് പിറന്നതാണത്രെ
തെറ്റ്.
Wednesday, June 10, 2009
മുഖം നഷ്ടപെട്ടവര്
നട്ടുച്ച നേരങ്ങളില്
മരിച്ചവര്
എന്നോട് സംസാരിച്ചിരുന്നു.
പലപ്പോഴും.
അവസാനം വന്ന പെണ്കുട്ടി പറഞ്ഞു :
"എന്നെ വിസ്മൃതിയുടെ കവാടം
കടക്കാന് അനുവദിക്കരുതേ .
ഞാനശക്തയാണ് ..
എനിക്ക് കാല്കളില്ല ..
കൈകളില്ല .."
തേങ്ങി പറഞ്ഞ അവള്ക്ക്
മണ്ണെണ്ണയുടെ ഗന്ധമായിരുന്നു .
വൃദ്ധയായ സ്ത്രീ പറഞ്ഞത് :
" നീ വേദനിക്കാതിരിക്കാന്
വേദന വിഴുങ്ങിയവള് ഞാന് "
വിതുമ്പി പറഞ്ഞ അവര്ക്ക്
കൊട്ടന്ചുക്കാദിയുടെ ഗന്ധമായിരുന്നു .
പതുങ്ങി വന്ന വൃദ്ധന് പറഞ്ഞത് :
" വറ്റി തീരാത്ത
ഉരുക്കിയൊഴിച്ച
ഞാനെന്ന ലാവയില്
എന്തിനെന്നറിയാതെ ..."
മാപ്പിരക്കുന്ന കണ്ണുകളോടെ
കഞ്ചാവിന്റെ മണം നിറച്ച് അയാളും...
ഇടയ്ക്കു കയറി വന്ന
ചെറുപ്പക്കാരന് ഒരിക്കല് പോലും
തല താഴ്ത്തിയിരുന്നില്ല .
" വേഗതയുടെ അളവുകോല് ഞാന്.
ഏത് കിനാക്കളും എന്റെ കാല്കീഴില്.
പൊടിഞ്ഞമരുന്ന കാലങ്ങളില് ,
തീച്ചുണ്ട് ചുംബിക്കുന്ന
അനിയന്ത്രിതമായ ശരവേഗം ഞാന് .
എനിക്ക് മേല് ഞാന് മാത്രം ."
അവന് മറയുമ്പോള്
ആദ്യമായ് ഗര്വിന്റെ മണം എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടു .
പക്ഷെ എന്നാലും ..
ചെറുപ്പക്കാരനോട് മാത്രം
ഞാന് പൊരുത്തപ്പെട്ടുപോയിരുന്നു .
കാരണം
അവനു എന്റെ ഛായയായിരുന്നു .
മരിച്ചവര്
എന്നോട് സംസാരിച്ചിരുന്നു.
പലപ്പോഴും.
അവസാനം വന്ന പെണ്കുട്ടി പറഞ്ഞു :
"എന്നെ വിസ്മൃതിയുടെ കവാടം
കടക്കാന് അനുവദിക്കരുതേ .
ഞാനശക്തയാണ് ..
എനിക്ക് കാല്കളില്ല ..
കൈകളില്ല .."
തേങ്ങി പറഞ്ഞ അവള്ക്ക്
മണ്ണെണ്ണയുടെ ഗന്ധമായിരുന്നു .
വൃദ്ധയായ സ്ത്രീ പറഞ്ഞത് :
" നീ വേദനിക്കാതിരിക്കാന്
വേദന വിഴുങ്ങിയവള് ഞാന് "
വിതുമ്പി പറഞ്ഞ അവര്ക്ക്
കൊട്ടന്ചുക്കാദിയുടെ ഗന്ധമായിരുന്നു .
പതുങ്ങി വന്ന വൃദ്ധന് പറഞ്ഞത് :
" വറ്റി തീരാത്ത
ഉരുക്കിയൊഴിച്ച
ഞാനെന്ന ലാവയില്
എന്തിനെന്നറിയാതെ ..."
മാപ്പിരക്കുന്ന കണ്ണുകളോടെ
കഞ്ചാവിന്റെ മണം നിറച്ച് അയാളും...
ഇടയ്ക്കു കയറി വന്ന
ചെറുപ്പക്കാരന് ഒരിക്കല് പോലും
തല താഴ്ത്തിയിരുന്നില്ല .
" വേഗതയുടെ അളവുകോല് ഞാന്.
ഏത് കിനാക്കളും എന്റെ കാല്കീഴില്.
പൊടിഞ്ഞമരുന്ന കാലങ്ങളില് ,
തീച്ചുണ്ട് ചുംബിക്കുന്ന
അനിയന്ത്രിതമായ ശരവേഗം ഞാന് .
എനിക്ക് മേല് ഞാന് മാത്രം ."
അവന് മറയുമ്പോള്
ആദ്യമായ് ഗര്വിന്റെ മണം എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടു .
പക്ഷെ എന്നാലും ..
ചെറുപ്പക്കാരനോട് മാത്രം
ഞാന് പൊരുത്തപ്പെട്ടുപോയിരുന്നു .
കാരണം
അവനു എന്റെ ഛായയായിരുന്നു .
Tuesday, June 9, 2009
വിട പറയുന്നു ഞാന്...
കൊച്ചീ നഗരമേ ഇനി വിട,
എന്റെയീ ജീവിത ചരിത്രത്തില്
വഴിത്തിരിവില് ,പകര്ന്നു പോകുന്നു
ഞാനെന് ആത്മ നൊമ്പര ചാറുകള്..
ദൂരെയായ് കായല് ചാലില് കപ്പലിന്
ഹുങ്കാരം, ഓളപരപ്പില് ഊളിയിട്ടിറങ്ങി
പൊങ്ങിയെന്നെ പുല്കുമീയിളം കാറ്റും...
വയ്യെനിക്കൊര്ക്കുവാനോന്നും .....
ഒരു പൂക്കാലം നീയെനിക്കെകിയോരിക്കല് ,
പൂവട്ടക തന്നെ നീ തട്ടിപറിച്ചു.....
തേരേറ്റി കൊണ്ടുപോയ് നീയൊരിക്കല്,
തേര്ചക്രം തന്നെ നീ ഊരിയെറിഞ്ഞു..
വഴുക്കലില് തെന്നിവീഴാതെ ,
ഇരുളിന് മറ പറ്റി നടക്കാതെ ,
പുറകിലായ് ഒരു മുഖവും
ഒരു പിന്വിളിക്കിട നല്കാതെ ...
നടന്നു നീങ്ങുന്നു.. ഞാന്....
ദൂരെയായ് , ഈ ത്രിസന്ധ്യ തന് മാറില്
ചാഞ്ഞോരാ ഗ്രാമ സൌന്ദര്യം
പിന്നിലായ് വിളിച്ചോതുന്നു..
തിരികെ വരുക നീ.. തിരികെ വരുക..
എന്റെയീ ജീവിത ചരിത്രത്തില്
വഴിത്തിരിവില് ,പകര്ന്നു പോകുന്നു
ഞാനെന് ആത്മ നൊമ്പര ചാറുകള്..
ദൂരെയായ് കായല് ചാലില് കപ്പലിന്
ഹുങ്കാരം, ഓളപരപ്പില് ഊളിയിട്ടിറങ്ങി
പൊങ്ങിയെന്നെ പുല്കുമീയിളം കാറ്റും...
വയ്യെനിക്കൊര്ക്കുവാനോന്നും .....
ഒരു പൂക്കാലം നീയെനിക്കെകിയോരിക്കല് ,
പൂവട്ടക തന്നെ നീ തട്ടിപറിച്ചു.....
തേരേറ്റി കൊണ്ടുപോയ് നീയൊരിക്കല്,
തേര്ചക്രം തന്നെ നീ ഊരിയെറിഞ്ഞു..
വഴുക്കലില് തെന്നിവീഴാതെ ,
ഇരുളിന് മറ പറ്റി നടക്കാതെ ,
പുറകിലായ് ഒരു മുഖവും
ഒരു പിന്വിളിക്കിട നല്കാതെ ...
നടന്നു നീങ്ങുന്നു.. ഞാന്....
ദൂരെയായ് , ഈ ത്രിസന്ധ്യ തന് മാറില്
ചാഞ്ഞോരാ ഗ്രാമ സൌന്ദര്യം
പിന്നിലായ് വിളിച്ചോതുന്നു..
തിരികെ വരുക നീ.. തിരികെ വരുക..
Friday, May 29, 2009
ഹൃദയം പറഞ്ഞത്
ഭൂതഗണങ്ങളെ പോലെ
വാക്കുകള് ഉറഞ്ഞു തുള്ളുമ്പോള്
വഴിയരുകിലേക്ക്
പതുങ്ങുന്ന ഒരു മുഖം .
ഒരു വ്യാളീമുഖം
തീര്ക്കുന്നു ഞാന് .
ഏറ്റുമുട്ടലിലും ,
വാക്ക് പയറ്റിലും
സ്വന്തമായ് ഒരു വേദി .
പിടഞ്ഞു മാറുന്നവനെ...
അന്നം തരുന്നവനെ ...
സത്യം പറയുന്നവനെ ...
ഒടുവില്
ദൃക്സാക്ഷി ആയവനെ പോലും
പകയൊടുങ്ങാതെ
ഞാന് ...
അവയവങ്ങളെ
സ്നേഹം കൊണ്ടളക്കുമ്പോള്
ഹൃദയം എന്നോട് പിണങ്ങും .
അറുത്തു മാറ്റിയ
ഹൃദയാന്തര് ഭാഗത്ത്
ഏറ്റവും അടിത്തട്ടില്
എന്നിട്ടും
ഒളിമങ്ങാതെ കിടന്നതെന്താണ് ?
എനിക്ക് ഉത്തരമേ വേണ്ട ..
ഒന്നിനും ...
കൈയൊഴിയുന്ന
ഹൃദയങ്ങള് എല്ലാംകൂടി
എനിക്കുവേണ്ടി
ഒരു ഇരിപ്പിടം തെയ്യാറാക്കിയെക്കും .
അവിടെ
ഹൃദയസ്പന്ദനം നിലച്ച് ,
നീലവര്ണ്ണമായ് ,
അനന്തവിഹായസ്സില് കണ്ണും നട്ട്
ഒരു പ്രതിമ പോല് ഞാന് ...
വാക്കുകള് ഉറഞ്ഞു തുള്ളുമ്പോള്
വഴിയരുകിലേക്ക്
പതുങ്ങുന്ന ഒരു മുഖം .
ഒരു വ്യാളീമുഖം
തീര്ക്കുന്നു ഞാന് .
ഏറ്റുമുട്ടലിലും ,
വാക്ക് പയറ്റിലും
സ്വന്തമായ് ഒരു വേദി .
പിടഞ്ഞു മാറുന്നവനെ...
അന്നം തരുന്നവനെ ...
സത്യം പറയുന്നവനെ ...
ഒടുവില്
ദൃക്സാക്ഷി ആയവനെ പോലും
പകയൊടുങ്ങാതെ
ഞാന് ...
അവയവങ്ങളെ
സ്നേഹം കൊണ്ടളക്കുമ്പോള്
ഹൃദയം എന്നോട് പിണങ്ങും .
അറുത്തു മാറ്റിയ
ഹൃദയാന്തര് ഭാഗത്ത്
ഏറ്റവും അടിത്തട്ടില്
എന്നിട്ടും
ഒളിമങ്ങാതെ കിടന്നതെന്താണ് ?
എനിക്ക് ഉത്തരമേ വേണ്ട ..
ഒന്നിനും ...
കൈയൊഴിയുന്ന
ഹൃദയങ്ങള് എല്ലാംകൂടി
എനിക്കുവേണ്ടി
ഒരു ഇരിപ്പിടം തെയ്യാറാക്കിയെക്കും .
അവിടെ
ഹൃദയസ്പന്ദനം നിലച്ച് ,
നീലവര്ണ്ണമായ് ,
അനന്തവിഹായസ്സില് കണ്ണും നട്ട്
ഒരു പ്രതിമ പോല് ഞാന് ...
Tuesday, May 26, 2009
അമ്മയുടെ മണം
പകല് ചൂടിന്റെ കാഠിന്യത്തില് ,
ഉള്ളില് അമരുന്ന
പെരും കടച്ചിലില് ,
ഉഷ്ണ സഞ്ചാരങ്ങളുടെ
തീവേഗങ്ങളില് ,
വീടണയാത്ത ..
കാല് കുഴഞ്ഞ
ഇരുളിന് യാത്രയില് ,
വൈകാരികതയുടെ
തനി നിറങ്ങളില് ...
കാല് മുട്ട് വിറയലില് ,
തേങ്ങി പറഞ്ഞ
പിടഞ്ഞു പറഞ്ഞ
വാക്കിന് സഞ്ചാരങ്ങളില് ,
അവസാനം
ആര്ത്തു കരഞ്ഞ
അവബോധങ്ങളിലൂടെ
ബോധം വിട്ടൊഴിഞ്ഞപ്പോള്
ചങ്ങല കുരുങ്ങിയ
വൃണച്ചാലുകളില്
നിന്റെ കരസ്പര്ശം മാത്രം ...
എങ്ങും പാല് മണം മാത്രം.
അമ്മിഞ്ഞപ്പാല് മണം മാത്രം .
ഉള്ളില് അമരുന്ന
പെരും കടച്ചിലില് ,
ഉഷ്ണ സഞ്ചാരങ്ങളുടെ
തീവേഗങ്ങളില് ,
വീടണയാത്ത ..
കാല് കുഴഞ്ഞ
ഇരുളിന് യാത്രയില് ,
വൈകാരികതയുടെ
തനി നിറങ്ങളില് ...
കാല് മുട്ട് വിറയലില് ,
തേങ്ങി പറഞ്ഞ
പിടഞ്ഞു പറഞ്ഞ
വാക്കിന് സഞ്ചാരങ്ങളില് ,
അവസാനം
ആര്ത്തു കരഞ്ഞ
അവബോധങ്ങളിലൂടെ
ബോധം വിട്ടൊഴിഞ്ഞപ്പോള്
ചങ്ങല കുരുങ്ങിയ
വൃണച്ചാലുകളില്
നിന്റെ കരസ്പര്ശം മാത്രം ...
എങ്ങും പാല് മണം മാത്രം.
അമ്മിഞ്ഞപ്പാല് മണം മാത്രം .
Saturday, May 16, 2009
ഇനിയും വൈകിയിട്ടില്ല...
പച്ച മണ്ണിന്റെയും
ചന്ദനതിരിയുടെയും
ഗന്ധം പേറുന്ന ഖബറുകള് ..
വഴികാട്ടികളെ പോലെ....
വായ്താരികളൊടുങ്ങാത്ത ,
യുദ്ധക്കളങ്ങള് മാത്രം സൃഷ്ട്ടിക്കപെടുന്ന
ഈ ഭൂമിയില്
ഞാന് ഒരു പ്രവാസിയായോ?
അന്ന്
സാക്ഷാത്ക്കാരത്തിന്റെ
നിര്വൃതിയില് ,
മണല് മേടുകളില്
വിരിഞ്ഞ
ഇതള് കൊഴിയാത്ത പുഷ്പം.
നൂറ്റാണ്ടുകളായ്
കനല് എരിയുന്ന
പ്രകാശ നാളം .
ഇന്ന്
എരിഞ്ഞമരുന്ന ജനസഞ്ചയങ്ങള് .
പിറവി തൊട്ടേ
ചെയ്യാത്ത കര്മ്മങ്ങളാല്
ചരിത്രത്തിലേക്ക്
മുദ്ര ചാര്ത്തപെട്ടവര് .
പെരും കളങ്കങ്ങളുടെ
ചെറിയ കൂട്ടായ്മയില്
വലിചിഴക്കപെട്ട ജനതതി .
സംരക്ഷകന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളില്
പുരുഷപ്രജ ശക്തിയുടെ മാര്ഗത്തില് ,
മരയഴികള്ക്കപുറത്തു
ഇരുണ്ട തുണിയില് പൊതിഞ്ഞ
മജ്ജയില് തീനാളങ്ങളുള്ളവളും ...
ഇവരെ വേര്തിരിക്കാനാര്ക്കും കഴിയരുതെ...
തോളോട് തോള് ചേര്ക്കട്ടെ ..
ഭൂതവും , ഭാവിയും മറന്ന്
വര്ത്തമാനത്തിന്റെ
ദശാസന്ധിയില്
ഞങ്ങള്
പുതുചേരിയില് അണി നിരക്കട്ടെ.
നാളേക്ക് നേരെ തിരിയുന്ന
സത്യം പറയുന്ന
ഘടികാര സൂചി പോലെ ..
ചന്ദനതിരിയുടെയും
ഗന്ധം പേറുന്ന ഖബറുകള് ..
വഴികാട്ടികളെ പോലെ....
വായ്താരികളൊടുങ്ങാത്ത ,
യുദ്ധക്കളങ്ങള് മാത്രം സൃഷ്ട്ടിക്കപെടുന്ന
ഈ ഭൂമിയില്
ഞാന് ഒരു പ്രവാസിയായോ?
അന്ന്
സാക്ഷാത്ക്കാരത്തിന്റെ
നിര്വൃതിയില് ,
മണല് മേടുകളില്
വിരിഞ്ഞ
ഇതള് കൊഴിയാത്ത പുഷ്പം.
നൂറ്റാണ്ടുകളായ്
കനല് എരിയുന്ന
പ്രകാശ നാളം .
ഇന്ന്
എരിഞ്ഞമരുന്ന ജനസഞ്ചയങ്ങള് .
പിറവി തൊട്ടേ
ചെയ്യാത്ത കര്മ്മങ്ങളാല്
ചരിത്രത്തിലേക്ക്
മുദ്ര ചാര്ത്തപെട്ടവര് .
പെരും കളങ്കങ്ങളുടെ
ചെറിയ കൂട്ടായ്മയില്
വലിചിഴക്കപെട്ട ജനതതി .
സംരക്ഷകന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങളില്
പുരുഷപ്രജ ശക്തിയുടെ മാര്ഗത്തില് ,
മരയഴികള്ക്കപുറത്തു
ഇരുണ്ട തുണിയില് പൊതിഞ്ഞ
മജ്ജയില് തീനാളങ്ങളുള്ളവളും ...
ഇവരെ വേര്തിരിക്കാനാര്ക്കും കഴിയരുതെ...
തോളോട് തോള് ചേര്ക്കട്ടെ ..
ഭൂതവും , ഭാവിയും മറന്ന്
വര്ത്തമാനത്തിന്റെ
ദശാസന്ധിയില്
ഞങ്ങള്
പുതുചേരിയില് അണി നിരക്കട്ടെ.
നാളേക്ക് നേരെ തിരിയുന്ന
സത്യം പറയുന്ന
ഘടികാര സൂചി പോലെ ..
വാക്കുകളുടെ വിലാപം
പിടഞ്ഞുണരുന്നു ...
പിടഞ്ഞു തീരുന്നു...
പക്ഷെ അതിലെ സാംഗത്യം !!!
അലിഞ്ഞു ചേരലില്
ഉളവായ
അഗാധതയിലെ നീരൊഴുക്ക്..
തെളിനീരോഴുക്ക്.
അതെനിക്ക് സ്പഷ്ടമായറിയാം.
ദൂരെ നിന്നൊരു വിളി...
വൈകി കിട്ടിയൊരെഴുത്ത്...
ദേശാടനം കഴിഞ്ഞെത്തിയ
പക്ഷി കൂട്ടം നെല്കിയ ദേശങ്ങള്
അളന്ന കുറിപ്പ്...
ഉത്തേജനം പകര്ന്ന
പ്രസരിപ്പ് , കാണാത്തിടങ്ങളിലേക്ക് ..
പക്ഷെ, ഒരിക്കല്
കളഞ്ഞു കിട്ടിയത്
വാക്കുകള് അടക്കം ചെയ്ത
ഒരു പെട്ടി.
താക്കോല് കൂട്ടം നഷ്ടപെട്ടതും ...
ഉള്ളില് നിന്നും സീല്ക്കാരം..
പ്രകാശം കാണാത്തവയുടെ ...
ആയിരം മിന്നാമിനുങ്ങുകളുടെ
പ്രകാശ വലയത്തില്
ഞാന് തുറന്നു വിട്ടതും ,
പറന്നിറങ്ങിയ
വെട്ടു കിളികളെ പോലെ
ക്ഷണ നേരം കൊണ്ടെല്ലാം !!!
എന്നാലും
വാക്കുകളുടെ മഹാ പ്രളയത്തില്
ഒരാലിലയില് തന്നെ ഞാന്
കാല്വിരലീമ്പികിടക്കും ...
എല്ലാം ഏറ്റുവാങ്ങി കൊണ്ടും...
എല്ലാം തിരികെ നേടി കൊണ്ടും ...
പിടഞ്ഞു തീരുന്നു...
പക്ഷെ അതിലെ സാംഗത്യം !!!
അലിഞ്ഞു ചേരലില്
ഉളവായ
അഗാധതയിലെ നീരൊഴുക്ക്..
തെളിനീരോഴുക്ക്.
അതെനിക്ക് സ്പഷ്ടമായറിയാം.
ദൂരെ നിന്നൊരു വിളി...
വൈകി കിട്ടിയൊരെഴുത്ത്...
ദേശാടനം കഴിഞ്ഞെത്തിയ
പക്ഷി കൂട്ടം നെല്കിയ ദേശങ്ങള്
അളന്ന കുറിപ്പ്...
ഉത്തേജനം പകര്ന്ന
പ്രസരിപ്പ് , കാണാത്തിടങ്ങളിലേക്ക് ..
പക്ഷെ, ഒരിക്കല്
കളഞ്ഞു കിട്ടിയത്
വാക്കുകള് അടക്കം ചെയ്ത
ഒരു പെട്ടി.
താക്കോല് കൂട്ടം നഷ്ടപെട്ടതും ...
ഉള്ളില് നിന്നും സീല്ക്കാരം..
പ്രകാശം കാണാത്തവയുടെ ...
ആയിരം മിന്നാമിനുങ്ങുകളുടെ
പ്രകാശ വലയത്തില്
ഞാന് തുറന്നു വിട്ടതും ,
പറന്നിറങ്ങിയ
വെട്ടു കിളികളെ പോലെ
ക്ഷണ നേരം കൊണ്ടെല്ലാം !!!
എന്നാലും
വാക്കുകളുടെ മഹാ പ്രളയത്തില്
ഒരാലിലയില് തന്നെ ഞാന്
കാല്വിരലീമ്പികിടക്കും ...
എല്ലാം ഏറ്റുവാങ്ങി കൊണ്ടും...
എല്ലാം തിരികെ നേടി കൊണ്ടും ...
Thursday, May 7, 2009
ചാവേര് പറയുന്നത് ....
എന്റെ പള്ളിമിനാരത്തില്
ചിതറി തെറിച്ച
ചാവേര് ഞാന്.
എന്റെ കര്ത്തവ്യത്തില്
എഴുതി ചേര്ത്ത
വ്യംഗ്യം.
കൂരാകൂരിരുട്ടില്
നെയ്തുണ്ടാക്കിയ
വരണ്ടുണങ്ങിയ തത്വം .
സ്വത്വം മറന്നത്.
അവസാനത്തെ ശ്വാസത്തില്
അവനും ഞാനും പറഞ്ഞത് .
" അള്ളാ ....."
ചിതറി തെറിച്ച
ചാവേര് ഞാന്.
എന്റെ കര്ത്തവ്യത്തില്
എഴുതി ചേര്ത്ത
വ്യംഗ്യം.
കൂരാകൂരിരുട്ടില്
നെയ്തുണ്ടാക്കിയ
വരണ്ടുണങ്ങിയ തത്വം .
സ്വത്വം മറന്നത്.
അവസാനത്തെ ശ്വാസത്തില്
അവനും ഞാനും പറഞ്ഞത് .
" അള്ളാ ....."
Sunday, March 22, 2009
തികച്ചും വൈയക്തികം
നൊമ്പരങ്ങളുടെ
വിറയ്ക്കുന്ന
പനിതുരുത്തിലാണെങ്കിലും
പൈശാചികമായ
അമരത്വം കാക്കുന്ന ,
ജീവനില് വിഷമുള്ള്
ഒളിപ്പിച്ചവന് ഞാന് .
കാല്കീഴിലമര്ന്നവനെയും ,
കാലടികള് ചുംബിച്ചവനെയും
കാരാഗൃഹത്തിലേക്കുള്ള
ഇടനാഴി കാട്ടികൊടുത്തവന് .
പ്രാര്ത്ഥന ഗീതികളാലപിക്കുന്നവരുടെ
തുറന്ന വായിലേക്ക്
ഇരുമ്പ് ചീളുകള് ചിതറിച്ചവന് .
സ്വശരീരം
അകംപുറം മറിച്ച്
മിടിക്കുന്ന
ഭീഭല്സമാം
ഹൃദയം കാണിക്കുന്നവന് .
കാലിടറിയവന്റെ
ചുമലില്,
വിലപിക്കുന്നവന്റെ
കണ്ണ് ചൂഴ്ന്നു വെച്ച്
ചേതനയറ്റ ദൃശ്യങ്ങള്
കാണിക്കുന്നവന് .
അത്താണികള്
പങ്കുവെപ്പുകാരുടെ
കൂത്തരങ്ങാവുമ്പോള് ,
അയച്ചുവിടുന്ന
നിശ്വാസങ്ങള്
വാമോഴിയായ് പരിണമിക്കുമ്പോള് ,
വാതില് കൊട്ടിയടച്ച്,
മൌനചിതല്പുറ്റുകളില്
ഒളിക്കുന്നു ....
ഉള്ളില് രൂപപ്പെടുന്ന
കടും സിദ്ധാന്തങ്ങളുമായ്,
കൂര്ത്ത നഖമുനയുമായ് ,
ശരീരം തന്നെ ആയുധമാക്കി
ഞാന് പുനര്ജനിക്കും
വിറയ്ക്കുന്ന
പനിതുരുത്തിലാണെങ്കിലും
പൈശാചികമായ
അമരത്വം കാക്കുന്ന ,
ജീവനില് വിഷമുള്ള്
ഒളിപ്പിച്ചവന് ഞാന് .
കാല്കീഴിലമര്ന്നവനെയും ,
കാലടികള് ചുംബിച്ചവനെയും
കാരാഗൃഹത്തിലേക്കുള്ള
ഇടനാഴി കാട്ടികൊടുത്തവന് .
പ്രാര്ത്ഥന ഗീതികളാലപിക്കുന്നവരുടെ
തുറന്ന വായിലേക്ക്
ഇരുമ്പ് ചീളുകള് ചിതറിച്ചവന് .
സ്വശരീരം
അകംപുറം മറിച്ച്
മിടിക്കുന്ന
ഭീഭല്സമാം
ഹൃദയം കാണിക്കുന്നവന് .
കാലിടറിയവന്റെ
ചുമലില്,
വിലപിക്കുന്നവന്റെ
കണ്ണ് ചൂഴ്ന്നു വെച്ച്
ചേതനയറ്റ ദൃശ്യങ്ങള്
കാണിക്കുന്നവന് .
അത്താണികള്
പങ്കുവെപ്പുകാരുടെ
കൂത്തരങ്ങാവുമ്പോള് ,
അയച്ചുവിടുന്ന
നിശ്വാസങ്ങള്
വാമോഴിയായ് പരിണമിക്കുമ്പോള് ,
വാതില് കൊട്ടിയടച്ച്,
മൌനചിതല്പുറ്റുകളില്
ഒളിക്കുന്നു ....
ഉള്ളില് രൂപപ്പെടുന്ന
കടും സിദ്ധാന്തങ്ങളുമായ്,
കൂര്ത്ത നഖമുനയുമായ് ,
ശരീരം തന്നെ ആയുധമാക്കി
ഞാന് പുനര്ജനിക്കും
Friday, February 27, 2009
വാക്കുകള്
ധൂപകൂട്ടിനും,
മണിയടിയൊച്ചകള്ക്കുമിടയില്
ശൂലമുനയില് കൊരുത്ത
അഘോരമായ വാക്കുകള് .
വേര്പിരിയലിന്റെ തരിശുഭൂവില്
ഒരു കണക്കിലും പെടാത്ത ,
ഒരു വാക്കില് ആവര്ത്തിക്കുന്ന
മൂന്നു പിഴവുകള് ..
മരകൂട്ടിന് കിളിവാതിലിലൂടെ
പെയ്തിറങ്ങിയ
പാപസങ്കീര്ണതകളുടെ
മഹാവാക്യങ്ങള് .
പൌരോഹിത്യത്തിന്റെ
സിംഹാസനമുറപ്പിച്ച
മധ്യസ്ഥ വേദികളില് ,
പെരുമ്പറ കൊട്ടുന്ന
സമാധി മന്ദിരങ്ങളില് ,
അടിവരയിട്ടുറപ്പിക്കുന്ന
അന്ത്യശാസനങ്ങളില് ,
ഞാന് വ്യക്തമായി കേട്ടത്
ആരുടെ സ്വരമായിരുന്നു...?
ഒരേ ശബ്ദത്തില് പിണങ്ങി പറയുന്നത്..?
ഒരേ ശ്വാസത്തില് അലറി പറയുന്നത്...?
മണിയടിയൊച്ചകള്ക്കുമിടയില്
ശൂലമുനയില് കൊരുത്ത
അഘോരമായ വാക്കുകള് .
വേര്പിരിയലിന്റെ തരിശുഭൂവില്
ഒരു കണക്കിലും പെടാത്ത ,
ഒരു വാക്കില് ആവര്ത്തിക്കുന്ന
മൂന്നു പിഴവുകള് ..
മരകൂട്ടിന് കിളിവാതിലിലൂടെ
പെയ്തിറങ്ങിയ
പാപസങ്കീര്ണതകളുടെ
മഹാവാക്യങ്ങള് .
പൌരോഹിത്യത്തിന്റെ
സിംഹാസനമുറപ്പിച്ച
മധ്യസ്ഥ വേദികളില് ,
പെരുമ്പറ കൊട്ടുന്ന
സമാധി മന്ദിരങ്ങളില് ,
അടിവരയിട്ടുറപ്പിക്കുന്ന
അന്ത്യശാസനങ്ങളില് ,
ഞാന് വ്യക്തമായി കേട്ടത്
ആരുടെ സ്വരമായിരുന്നു...?
ഒരേ ശബ്ദത്തില് പിണങ്ങി പറയുന്നത്..?
ഒരേ ശ്വാസത്തില് അലറി പറയുന്നത്...?
Sunday, February 8, 2009
അറാമിന്ദ്രിയം
നേരിന്റെ ബലിത്തറകളില്
ചേതനക്ക് അരിയും, പൂവും വിതറിയ ,
അനുഗ്രഹാശിസ്സുകള് ഏറ്റുവാങ്ങിയ ,
നോവറിവിന്റെ തീരകാഴ്ചകള് .
പഴന്തുണിമണമൂറും മുറിയില് ,
വേവുകട്ടിലില് മയങ്ങുന്ന ,
അഴിയാകുരുക്കില് പിടയുന്ന
എണ്ണിയാലോടുങ്ങാത്ത നിഴല്കാഴ്ചകള് .
കാറ്റ് കൊണ്ടുപോകുന്ന വീഥികളില്,
പൊടിമണ്ണമര്ന്ന വയലോരങ്ങളില് ,
ജീവനമര്ന്ന നഗരപ്രാന്തങ്ങളില് ,
അറിവിലും, പൊരുളിലും
അമര്ത്തിയടച്ച വാക്കിന്റെ പിടച്ചിലുകള്.
എവിടെയോ തുടങ്ങിയ
ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത
ഉള്ളടഞ്ഞ ശബ്ദവിന്യാസം .
ആവിയില് പുഴുങ്ങിയ
ജീവനാഡികളില് കൂടി ,
വിയര്പ്പും, രക്തവും ഊറുന്ന,
പരിണാമമില്ലാത്ത നിലക്കാത്ത ഒഴുക്കില് ,
ആദിയില് നിന്ന് തികട്ടിവരുന്ന ജീവഗന്ധം .
കാല്കീഴില് ,പശിമമണ്ണില്
ഇതള് വിരിയാത്ത കുരുന്നുചെടിയുടെ
നിശ്വാസഗന്ധം.
തെരുവോരമുറങ്ങാത്ത രാവ്.
നനഞ്ഞൊട്ടിയ മാറിലമര്ന്ന
കുഞ്ഞധരങ്ങളില് മദ്യരുചി .
പിഞ്ഞാണങ്ങള് കലമ്പിയതും ,
കല്ച്ചട്ടികളില് പൂച്ച പെറ്റതും ,
വറവുമണങ്ങള് രുചികൂട്ട് തേടിയതും ,
എല്ലാം..
പ്രതിവാര ചിന്തകള്ക്ക് മുതല്കൂട്ട് ..
കൂട്ടിപിടിച്ച കൈവിരലുകളില്
ഊര്ന്നു വീഴുന്ന കുന്നിമണികള് .
കുന്നിമണികള്ക്കിടയില് ഒരു തുള്ളി രക്തം.
കാഴ്ചയും, കേള്വിയും , രുചിയും, ശ്വാസവും മറികടന്ന്
പിടിച്ചടക്കിയ സ്പര്ശന വേഗം .
കാറ്റട്ടഹസിക്കുന്നു .....
പെരുംമഴയലച്ചു പെയ്യുന്നു ...
തകര്ന്നടിഞ്ഞ കരിങ്കല് ഭിത്തികളില് ഒട്ടിപിടിച്ച....
പറിഞ്ഞു കീറിയ ഹൃദയം ..
എന്റെ ആറാമിന്ദ്രിയം .
ചേതനക്ക് അരിയും, പൂവും വിതറിയ ,
അനുഗ്രഹാശിസ്സുകള് ഏറ്റുവാങ്ങിയ ,
നോവറിവിന്റെ തീരകാഴ്ചകള് .
പഴന്തുണിമണമൂറും മുറിയില് ,
വേവുകട്ടിലില് മയങ്ങുന്ന ,
അഴിയാകുരുക്കില് പിടയുന്ന
എണ്ണിയാലോടുങ്ങാത്ത നിഴല്കാഴ്ചകള് .
കാറ്റ് കൊണ്ടുപോകുന്ന വീഥികളില്,
പൊടിമണ്ണമര്ന്ന വയലോരങ്ങളില് ,
ജീവനമര്ന്ന നഗരപ്രാന്തങ്ങളില് ,
അറിവിലും, പൊരുളിലും
അമര്ത്തിയടച്ച വാക്കിന്റെ പിടച്ചിലുകള്.
എവിടെയോ തുടങ്ങിയ
ഒരിക്കലും അവസാനിക്കാത്ത
ഉള്ളടഞ്ഞ ശബ്ദവിന്യാസം .
ആവിയില് പുഴുങ്ങിയ
ജീവനാഡികളില് കൂടി ,
വിയര്പ്പും, രക്തവും ഊറുന്ന,
പരിണാമമില്ലാത്ത നിലക്കാത്ത ഒഴുക്കില് ,
ആദിയില് നിന്ന് തികട്ടിവരുന്ന ജീവഗന്ധം .
കാല്കീഴില് ,പശിമമണ്ണില്
ഇതള് വിരിയാത്ത കുരുന്നുചെടിയുടെ
നിശ്വാസഗന്ധം.
തെരുവോരമുറങ്ങാത്ത രാവ്.
നനഞ്ഞൊട്ടിയ മാറിലമര്ന്ന
കുഞ്ഞധരങ്ങളില് മദ്യരുചി .
പിഞ്ഞാണങ്ങള് കലമ്പിയതും ,
കല്ച്ചട്ടികളില് പൂച്ച പെറ്റതും ,
വറവുമണങ്ങള് രുചികൂട്ട് തേടിയതും ,
എല്ലാം..
പ്രതിവാര ചിന്തകള്ക്ക് മുതല്കൂട്ട് ..
കൂട്ടിപിടിച്ച കൈവിരലുകളില്
ഊര്ന്നു വീഴുന്ന കുന്നിമണികള് .
കുന്നിമണികള്ക്കിടയില് ഒരു തുള്ളി രക്തം.
കാഴ്ചയും, കേള്വിയും , രുചിയും, ശ്വാസവും മറികടന്ന്
പിടിച്ചടക്കിയ സ്പര്ശന വേഗം .
കാറ്റട്ടഹസിക്കുന്നു .....
പെരുംമഴയലച്ചു പെയ്യുന്നു ...
തകര്ന്നടിഞ്ഞ കരിങ്കല് ഭിത്തികളില് ഒട്ടിപിടിച്ച....
പറിഞ്ഞു കീറിയ ഹൃദയം ..
എന്റെ ആറാമിന്ദ്രിയം .
അറിഞ്ഞ സത്യം
ഒരിക്കല്പോലും നീ
തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
ഉരുളടഞ്ഞതും,
നനവൂറുന്നതുമായ
ഇടനാഴികകളിലൂടെ
നടന്നകന്ന
പ്രാണന്റെ നിഴലിനെ നീ അളന്നില്ല.
മഴപ്പാറലുകളില്
മുഖം തുടച്ച് നിവര്ന്ന ആ
അരുണിമയാര്ന്ന മുഖം നീ
മറവിയില് കുതിര്ത്ത് കളഞ്ഞു .
നീ തേടിയലഞ്ഞ രാവുകളില്,
ഉറങ്ങാതെയിരുന്ന രാവാന്ത്യത്തില് ,
ഒരു ഇടിമിന്നല് പോലെ
നീ തിരിച്ചറിഞ്ഞ സത്യം...
നിന്റെ മാത്രം സത്യം..
നീ പൊരുതി നേടിയ ,
നിന്റെതെന്നു മാത്രം അവകാശപ്പെടാവുന്നത് ..
അതൊന്നുമാത്രം മതിയായിരുന്നു
നിനക്ക് നിന്റെ തൂലികയില്
നിറം പകരുവാനും..
വീണ്ടും തിരിച്ച് വരാനും.. പക്ഷെ...
തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
ഉരുളടഞ്ഞതും,
നനവൂറുന്നതുമായ
ഇടനാഴികകളിലൂടെ
നടന്നകന്ന
പ്രാണന്റെ നിഴലിനെ നീ അളന്നില്ല.
മഴപ്പാറലുകളില്
മുഖം തുടച്ച് നിവര്ന്ന ആ
അരുണിമയാര്ന്ന മുഖം നീ
മറവിയില് കുതിര്ത്ത് കളഞ്ഞു .
നീ തേടിയലഞ്ഞ രാവുകളില്,
ഉറങ്ങാതെയിരുന്ന രാവാന്ത്യത്തില് ,
ഒരു ഇടിമിന്നല് പോലെ
നീ തിരിച്ചറിഞ്ഞ സത്യം...
നിന്റെ മാത്രം സത്യം..
നീ പൊരുതി നേടിയ ,
നിന്റെതെന്നു മാത്രം അവകാശപ്പെടാവുന്നത് ..
അതൊന്നുമാത്രം മതിയായിരുന്നു
നിനക്ക് നിന്റെ തൂലികയില്
നിറം പകരുവാനും..
വീണ്ടും തിരിച്ച് വരാനും.. പക്ഷെ...
Sunday, January 18, 2009
നിക്കാഹ്
അറബി കല്യാണങ്ങള്
അണിയറയില്
മയങ്ങുമ്പോള്
മംഗലാപുരത്ത് നിന്നൊരു മാരന്.
ഏതൊരു യാതനക്കുമൊടുവില്
കനവിന് ചുറ്റും
മതിലുകള് കെട്ടാന് വന്നവന്.
മരുഭൂവില് ചിതറിയ
പഴകിയ മീസാന് കല്ലുകള് .
അത് നെഞ്ചില് പാകിയാണ്
അവള് അന്ന് കടല് കടന്നത്......
ഇന്നും .. ആര്ക്കു വേണ്ടിയാണ്
ഞാന് ഈ അതിര്ത്തി കടന്നു വന്നത്.
അഞ്ചില് ഒരുവള് ആയിരിക്കുന്നു ഞാന്.
വിശുദ്ധിയില്,
ഉള്ക്കരുത്തില്,
ബലി സമര്പ്പണങ്ങളില്,
മരുക്കാറ്റിലെ ഉള്ചൂടില് ,
പ്രദക്ഷിണ വഴികളില് ,
കല്ലേറിന്റെ മാഹാത്മ്യത്തില് ,
അതിലേറെ ..
എന്റെ വയലോരങ്ങളില്
ഉഷസ്സിലും ,
മധ്യാഹ്നത്തിലും,
പ്രദോഷത്തിലും,
പഞ്ചാക്ഷരങ്ങള് ഓതിയവര്...
ഒരിക്കല് പോലും എന്നെ തേടിയില്ല.
എന്നെ കണ്ടത് പോലുമില്ല .!!
പിറവിക്കു മേലെ മറ്റെന്താണ് ഉള്ളത് ?
ഉണ്ടെങ്കില് എനിക്കുള്ള ഉത്തരവും
ഞാന് തന്നെ തേടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
പറങ്കിമാവിന്റെ ശിഖരങ്ങള് തഴുകുന്ന ,
മഞ്ഞപ്പുല്ക്കാടിന്നിടയില്,
എന്നും വിഹ്വലതയില് കഴിഞ്ഞൊരെന്നെ ,
കൂര്മ്പിച്ച കല്ലിന്റെ അടയാളത്തില്
ഉറക്കികിടത്തുമോ നിങ്ങള്. ?
നിങ്ങളില് നിന്ന് എന്റെ പ്രതീക്ഷ
ഇത് മാത്രം ..
അണിയറയില്
മയങ്ങുമ്പോള്
മംഗലാപുരത്ത് നിന്നൊരു മാരന്.
ഏതൊരു യാതനക്കുമൊടുവില്
കനവിന് ചുറ്റും
മതിലുകള് കെട്ടാന് വന്നവന്.
മരുഭൂവില് ചിതറിയ
പഴകിയ മീസാന് കല്ലുകള് .
അത് നെഞ്ചില് പാകിയാണ്
അവള് അന്ന് കടല് കടന്നത്......
ഇന്നും .. ആര്ക്കു വേണ്ടിയാണ്
ഞാന് ഈ അതിര്ത്തി കടന്നു വന്നത്.
അഞ്ചില് ഒരുവള് ആയിരിക്കുന്നു ഞാന്.
വിശുദ്ധിയില്,
ഉള്ക്കരുത്തില്,
ബലി സമര്പ്പണങ്ങളില്,
മരുക്കാറ്റിലെ ഉള്ചൂടില് ,
പ്രദക്ഷിണ വഴികളില് ,
കല്ലേറിന്റെ മാഹാത്മ്യത്തില് ,
അതിലേറെ ..
എന്റെ വയലോരങ്ങളില്
ഉഷസ്സിലും ,
മധ്യാഹ്നത്തിലും,
പ്രദോഷത്തിലും,
പഞ്ചാക്ഷരങ്ങള് ഓതിയവര്...
ഒരിക്കല് പോലും എന്നെ തേടിയില്ല.
എന്നെ കണ്ടത് പോലുമില്ല .!!
പിറവിക്കു മേലെ മറ്റെന്താണ് ഉള്ളത് ?
ഉണ്ടെങ്കില് എനിക്കുള്ള ഉത്തരവും
ഞാന് തന്നെ തേടേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.
പറങ്കിമാവിന്റെ ശിഖരങ്ങള് തഴുകുന്ന ,
മഞ്ഞപ്പുല്ക്കാടിന്നിടയില്,
എന്നും വിഹ്വലതയില് കഴിഞ്ഞൊരെന്നെ ,
കൂര്മ്പിച്ച കല്ലിന്റെ അടയാളത്തില്
ഉറക്കികിടത്തുമോ നിങ്ങള്. ?
നിങ്ങളില് നിന്ന് എന്റെ പ്രതീക്ഷ
ഇത് മാത്രം ..
മറക്കാത്ത മാറാട്
കടല്കാറ്റിനും
മണല്ചൂടിനും ഇടയില്
വേവറിഞ്ഞ പകലുകള്.
പിറവിയെടുത്ത ജീവനും
കടല്ചൂരിലമര്ന്ന വികാരങ്ങള്ക്കും
പച്ചക്ക് തീ കൊളുത്തി
രണ്ടായി പിരിഞ്ഞ രാവുകള്.
രാത്രികളും, പകലുകളും
കൂട്ടി കിഴിച്ചപ്പോള്
ചേതനക്ക് നഷ്ടമായ
ഉള്ളറിവ് പരതുന്നു ഞങ്ങള്.
പതിമൂന്നും, അറുപത്തിരണ്ടും
കൂട്ടിയാല് ഒരു ജന്മ്മമാവുമോ ?
ജന്മ്മങ്ങളിലെ അവസാനത്തെ നോവറിവ് ?
പിടിവാശിയുടെ അത്യുംഗശ്രുംഗങ്ങളില് ,
കാരണമറിയാത്ത കൂട്ട് ചേരലില് ,
പിടഞ്ഞുണരാത്ത മനസ്സാക്ഷിവേദികളില് ,
ആടിയുലയുന്ന പകല്സ്വപ്നങ്ങളില് ,
നീരുറവയില് കിനിയുന്ന സൂക്ഷ്മാണുക്കളും
ചേര്ന്ന് വീറോടെ കത്തിയത് ....
ഞങ്ങള് അറിയുന്നു... എല്ലാം...
ഇത്തിള്ക്കണ്ണികളെ പോറ്റുന്ന യുവത്വം
മാറോടണച്ചത്
പൊട്ടിയൊലിച്ച തലച്ചോറില് നിന്നും ,
വിങ്ങിയടര്ന്ന ഹൃദയങ്ങളില് നിന്നും ,
രാകിയെടുത്തതും ,
ആകാശരാജാക്കന്മ്മാര്
പകര്ന്നു കൊടുത്ത
രസക്കൂട്ടും ചേര്ന്ന
പൊതിചോറ്.
കാരിരുമ്പിന്റെ കാഠിന്യം
മറന്ന ജേതാവിനെ പോലെ
ആരുടെ ഹൃദയങ്ങളാണ് അവര് പോറ്റുന്നത് ?
ഇരുമ്പാണി പറിഞ്ഞ യക്ഷിയെപോലെ ,
കുടം തുറന്നു വിട്ട ഭൂതത്തെപോലെ ,
പിടിയമര്ന്ന,
പിണഞ്ഞു കയറിയ നാഗങ്ങള് .
തേടിയലയുകയാണ് ഭൂതാത്മാവുകള് ..
ശരീരങ്ങള് രക്ഷയാക്കിയവര്.
രക്ഷയില്ലാത്തത് ശരീരങ്ങള്ക്കല്ല.
ആത്മാവുകള്ക്കാണ്.
ഒന്നും പറഞ്ഞു തീരാതെ പോയ
മടങ്ങി വരാത്ത ആത്മാക്കള്ക്ക് .
കടല് കടന്ന യൌവനങ്ങള്ക്കും..
മണല്ചൂടിനും ഇടയില്
വേവറിഞ്ഞ പകലുകള്.
പിറവിയെടുത്ത ജീവനും
കടല്ചൂരിലമര്ന്ന വികാരങ്ങള്ക്കും
പച്ചക്ക് തീ കൊളുത്തി
രണ്ടായി പിരിഞ്ഞ രാവുകള്.
രാത്രികളും, പകലുകളും
കൂട്ടി കിഴിച്ചപ്പോള്
ചേതനക്ക് നഷ്ടമായ
ഉള്ളറിവ് പരതുന്നു ഞങ്ങള്.
പതിമൂന്നും, അറുപത്തിരണ്ടും
കൂട്ടിയാല് ഒരു ജന്മ്മമാവുമോ ?
ജന്മ്മങ്ങളിലെ അവസാനത്തെ നോവറിവ് ?
പിടിവാശിയുടെ അത്യുംഗശ്രുംഗങ്ങളില് ,
കാരണമറിയാത്ത കൂട്ട് ചേരലില് ,
പിടഞ്ഞുണരാത്ത മനസ്സാക്ഷിവേദികളില് ,
ആടിയുലയുന്ന പകല്സ്വപ്നങ്ങളില് ,
നീരുറവയില് കിനിയുന്ന സൂക്ഷ്മാണുക്കളും
ചേര്ന്ന് വീറോടെ കത്തിയത് ....
ഞങ്ങള് അറിയുന്നു... എല്ലാം...
ഇത്തിള്ക്കണ്ണികളെ പോറ്റുന്ന യുവത്വം
മാറോടണച്ചത്
പൊട്ടിയൊലിച്ച തലച്ചോറില് നിന്നും ,
വിങ്ങിയടര്ന്ന ഹൃദയങ്ങളില് നിന്നും ,
രാകിയെടുത്തതും ,
ആകാശരാജാക്കന്മ്മാര്
പകര്ന്നു കൊടുത്ത
രസക്കൂട്ടും ചേര്ന്ന
പൊതിചോറ്.
കാരിരുമ്പിന്റെ കാഠിന്യം
മറന്ന ജേതാവിനെ പോലെ
ആരുടെ ഹൃദയങ്ങളാണ് അവര് പോറ്റുന്നത് ?
ഇരുമ്പാണി പറിഞ്ഞ യക്ഷിയെപോലെ ,
കുടം തുറന്നു വിട്ട ഭൂതത്തെപോലെ ,
പിടിയമര്ന്ന,
പിണഞ്ഞു കയറിയ നാഗങ്ങള് .
തേടിയലയുകയാണ് ഭൂതാത്മാവുകള് ..
ശരീരങ്ങള് രക്ഷയാക്കിയവര്.
രക്ഷയില്ലാത്തത് ശരീരങ്ങള്ക്കല്ല.
ആത്മാവുകള്ക്കാണ്.
ഒന്നും പറഞ്ഞു തീരാതെ പോയ
മടങ്ങി വരാത്ത ആത്മാക്കള്ക്ക് .
കടല് കടന്ന യൌവനങ്ങള്ക്കും..
Sunday, January 4, 2009
ഉഷ്ണ സന്ധ്യകള് III
അടിചേല്പ്പിക്കപെട്ട
കര്ത്തവ്യബോധത്തിന്റെ
ആളുന്ന ചിതയില്
ആദ്യം മുകുളിക.
പിന്നീട് അളക.
എന്നിട്ടും മധുചുംബനത്തിന്റെ
രസക്രീഡകള്
അയവിറക്കുവാന് മാത്രം യോഗ്യന് എന്നോ ഞാന്?
അതോ വിധിക്കപെട്ടവനോ ?
അന്ത്യനിമിഷത്തിലെങ്കിലും
ഒരാര്ത്തനാദം ഞാന് കേട്ടല്ലോ !!
എല്ലാം കേള്ക്കേണ്ടവന് എങ്കിലും ....
പദചലനങ്ങളിലെ
ഉണരാതെ പോയ
ആദിമ നാദം ഞാന് കേട്ടില്ല.
പിടിച്ചുണര്ത്തിയ
ലാളനകളിലെ
അലിഞ്ഞു ചേരല്...
ഒന്നും..??
ആര്യാവര്ത്തത്തിനപ്പുറം
കാനനങ്ങളില്
കാല്പ്പാടുകള് പോലും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ
വിരസതയിലേക്ക്
നടന്നു പോയ എന്റെ യതി...
ഉത്തരം തന്നത് അവന് മാത്രം .
എനിക്ക് വേണ്ടി പിടയപെട്ടത് ..
ജീവിതം ഹോമിച്ചത് അവന് മാത്രം..
അവള് ..?
ആദിയിലും , അന്ത്യത്തിലും
പിടയുന്ന ഒരു ജീവനായ് ..
പിടി തരാത്ത ഒരു ജന്മ്മമായ് ..
അമാനുഷികതയില് തുടങ്ങി
" എന്നെ മറക്കരുതേ " യെന്നു
പുലമ്പി...
കേള്വിക്കാരില്ലാതെ...
കാര്മേഘങ്ങള് ഒടുങ്ങാതെ..
അയവിറക്കലില് പിടയാതെ...
നീ ഇന്നും അശോകവനിയില് തന്നെ..
നീ എന്നും കാരാഗൃഹത്തില് തന്നെ..
( വി. എസ്. ഖണ്ടേക്കറിന്റെ യയാതി എന്ന നോവല് വായിച്ചിട്ട്.
കര്ത്തവ്യബോധത്തിന്റെ
ആളുന്ന ചിതയില്
ആദ്യം മുകുളിക.
പിന്നീട് അളക.
എന്നിട്ടും മധുചുംബനത്തിന്റെ
രസക്രീഡകള്
അയവിറക്കുവാന് മാത്രം യോഗ്യന് എന്നോ ഞാന്?
അതോ വിധിക്കപെട്ടവനോ ?
അന്ത്യനിമിഷത്തിലെങ്കിലും
ഒരാര്ത്തനാദം ഞാന് കേട്ടല്ലോ !!
എല്ലാം കേള്ക്കേണ്ടവന് എങ്കിലും ....
പദചലനങ്ങളിലെ
ഉണരാതെ പോയ
ആദിമ നാദം ഞാന് കേട്ടില്ല.
പിടിച്ചുണര്ത്തിയ
ലാളനകളിലെ
അലിഞ്ഞു ചേരല്...
ഒന്നും..??
ആര്യാവര്ത്തത്തിനപ്പുറം
കാനനങ്ങളില്
കാല്പ്പാടുകള് പോലും അവശേഷിപ്പിക്കാതെ
വിരസതയിലേക്ക്
നടന്നു പോയ എന്റെ യതി...
ഉത്തരം തന്നത് അവന് മാത്രം .
എനിക്ക് വേണ്ടി പിടയപെട്ടത് ..
ജീവിതം ഹോമിച്ചത് അവന് മാത്രം..
അവള് ..?
ആദിയിലും , അന്ത്യത്തിലും
പിടയുന്ന ഒരു ജീവനായ് ..
പിടി തരാത്ത ഒരു ജന്മ്മമായ് ..
അമാനുഷികതയില് തുടങ്ങി
" എന്നെ മറക്കരുതേ " യെന്നു
പുലമ്പി...
കേള്വിക്കാരില്ലാതെ...
കാര്മേഘങ്ങള് ഒടുങ്ങാതെ..
അയവിറക്കലില് പിടയാതെ...
നീ ഇന്നും അശോകവനിയില് തന്നെ..
നീ എന്നും കാരാഗൃഹത്തില് തന്നെ..
( വി. എസ്. ഖണ്ടേക്കറിന്റെ യയാതി എന്ന നോവല് വായിച്ചിട്ട്.
Friday, December 19, 2008
ഉഷ്ണ സന്ധ്യകള് II
കടം പോലും പറയാതെ
രാത്രികളിലെ നിശ്വാസങ്ങള്
ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ കൂടാരങ്ങള് .
തീക്കടല് തിരയേറ്റികൊണ്ടുപോയതും ..
തുറമുഖങ്ങള് പിന്വലിഞ്ഞോളിച്ചതും..
വഴിവിളക്കുകള് വൃഥാ തെളിഞ്ഞതും..
ഉന്മാദിനികള് കൂട്ട് ചേര്ന്നതും..
പഴയ ഭ്രഷ്ടിന്റെ കഥകള് പറഞ്ഞു ചിരിച്ചതും
താത്രികുട്ടി ഇന്നും ഓര്ക്കുന്നു.
പേര് വിളിച്ചു പറയാം ഞാന്...
രചയിതാവിന്റെ പ്രക്രിയകളില്
കരവിരുതിന്റെ പ്രീണനങ്ങള് .
മോഹാലസ്യങ്ങളില് കുടുങ്ങിയ
ഇന്ദ്രിയാനുഭൂതികള് .
ലാസ്യത്തിന്റെ
പിന്നാമ്പുറങ്ങളില്
കരഞ്ഞുറങ്ങിയ ഒരു ജന്മ്മത്തിന്റെ
നിഷേധത്തിന്റെയും , വിശ്വാസത്തിന്റെയും
കണ്ണികള് അടര്ന്ന ചേതനകള് .
പകയടങ്ങിയ ആദ്യത്തവള് ആരാണ്??
പൌരാണികതയില് തുടങ്ങി
കാലങ്ങളോളം
നിന്നില് അമരുന്ന
തീരാകളങ്കങ്ങള്.
ഒരു യാത്രയിലും
കൂട്ടായ് വരാത്തവള് !!
അവനോടു പിണങ്ങിയേ
അവളുടെ ജീവിതസമസ്യക്ക്
ഉത്തരം കിട്ടുകയുള്ളൂവെന്നോ ?
രാത്രികളിലെ നിശ്വാസങ്ങള്
ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ കൂടാരങ്ങള് .
തീക്കടല് തിരയേറ്റികൊണ്ടുപോയതും ..
തുറമുഖങ്ങള് പിന്വലിഞ്ഞോളിച്ചതും..
വഴിവിളക്കുകള് വൃഥാ തെളിഞ്ഞതും..
ഉന്മാദിനികള് കൂട്ട് ചേര്ന്നതും..
പഴയ ഭ്രഷ്ടിന്റെ കഥകള് പറഞ്ഞു ചിരിച്ചതും
താത്രികുട്ടി ഇന്നും ഓര്ക്കുന്നു.
പേര് വിളിച്ചു പറയാം ഞാന്...
രചയിതാവിന്റെ പ്രക്രിയകളില്
കരവിരുതിന്റെ പ്രീണനങ്ങള് .
മോഹാലസ്യങ്ങളില് കുടുങ്ങിയ
ഇന്ദ്രിയാനുഭൂതികള് .
ലാസ്യത്തിന്റെ
പിന്നാമ്പുറങ്ങളില്
കരഞ്ഞുറങ്ങിയ ഒരു ജന്മ്മത്തിന്റെ
നിഷേധത്തിന്റെയും , വിശ്വാസത്തിന്റെയും
കണ്ണികള് അടര്ന്ന ചേതനകള് .
പകയടങ്ങിയ ആദ്യത്തവള് ആരാണ്??
പൌരാണികതയില് തുടങ്ങി
കാലങ്ങളോളം
നിന്നില് അമരുന്ന
തീരാകളങ്കങ്ങള്.
ഒരു യാത്രയിലും
കൂട്ടായ് വരാത്തവള് !!
അവനോടു പിണങ്ങിയേ
അവളുടെ ജീവിതസമസ്യക്ക്
ഉത്തരം കിട്ടുകയുള്ളൂവെന്നോ ?
Sunday, December 14, 2008
ഉഷ്ണസന്ധ്യകള് ...
നീ
അകകാമ്പിലെ കനല്കണ്ണ്.
കടും നിറങ്ങളില് എഴുതിയ
വ്യാജരേഖകളില്
എഴുതാപുറങ്ങളിലെ
അദൃശ്യ സാന്നിദ്ധ്യം.
ഇടനിലക്കാരുടെ പേകൂത്തുകളില്
അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ നിശാവസ്ത്രം നീ .
നിഴല് മയങ്ങുന്ന നിലാരാത്രികളില്
ആനന്ദമൂര്ഛയിലെ
അശ്രുകണം നീ.
വേരറ്റു ചിതറിയ
മഹാ വൃക്ഷത്തിന്
പൂമരത്തിന്റെ പേര് നല്കിയവള് നീ .
ലാവണങ്ങളില്
പണക്കിഴികളില് ബന്ധിതയായവള്.
അനുരാഗത്തിന്റെ
സമതലഭൂവില്
കടന്നുപോയവന്റെ
കൈരേഖകള് പരതുന്നവള്.
ഞരമ്പുകളില് കിളിര്ത്തത്
ഏതു അസ്വസ്ഥതയുടെ
തീനാമ്പുകളാണ് .?
കടന്നുപോയവരോട്
കലഹിക്കാതെ
കാടാറുമാസത്തിലെങ്കിലും
അത്യുഷ്ണത്തിന്റെ
പുതപ്പ് വലിച്ചെറിയാന്
കാത്തിരിക്കുന്നവള്.....
എന്തിനും, ഏതിനും ,
മറക്കാതെ കാത്തിരിക്കുന്നവള്.
അവള് നീ തന്നെ.
നീ മാത്രം.
അകകാമ്പിലെ കനല്കണ്ണ്.
കടും നിറങ്ങളില് എഴുതിയ
വ്യാജരേഖകളില്
എഴുതാപുറങ്ങളിലെ
അദൃശ്യ സാന്നിദ്ധ്യം.
ഇടനിലക്കാരുടെ പേകൂത്തുകളില്
അഴിഞ്ഞുലഞ്ഞ നിശാവസ്ത്രം നീ .
നിഴല് മയങ്ങുന്ന നിലാരാത്രികളില്
ആനന്ദമൂര്ഛയിലെ
അശ്രുകണം നീ.
വേരറ്റു ചിതറിയ
മഹാ വൃക്ഷത്തിന്
പൂമരത്തിന്റെ പേര് നല്കിയവള് നീ .
ലാവണങ്ങളില്
പണക്കിഴികളില് ബന്ധിതയായവള്.
അനുരാഗത്തിന്റെ
സമതലഭൂവില്
കടന്നുപോയവന്റെ
കൈരേഖകള് പരതുന്നവള്.
ഞരമ്പുകളില് കിളിര്ത്തത്
ഏതു അസ്വസ്ഥതയുടെ
തീനാമ്പുകളാണ് .?
കടന്നുപോയവരോട്
കലഹിക്കാതെ
കാടാറുമാസത്തിലെങ്കിലും
അത്യുഷ്ണത്തിന്റെ
പുതപ്പ് വലിച്ചെറിയാന്
കാത്തിരിക്കുന്നവള്.....
എന്തിനും, ഏതിനും ,
മറക്കാതെ കാത്തിരിക്കുന്നവള്.
അവള് നീ തന്നെ.
നീ മാത്രം.
Subscribe to:
Posts (Atom)