സഹയാത്രികര്‍

Thursday, October 16, 2008

കാറ്റ് പറത്തികൊണ്ടുപോവുന്നത് .......

എനിക്കറിയാം ..
മനസ്സിനെ ..
തീരാവ്യഥകള്‍ കൊണ്ടുപോവുന്നത്
ഏതോ മണലാരണ്യത്തിന്‍റെ
ഗഹനതകളിലേക്കാണ്‌..
വിരഹത്തിന്റെ മുള്‍ചെടിക്കാടുകളില്‍
ചോരവാര്‍ന്ന ഹൃദയം ..
കാറ്റു മേയാന്‍ വിടുന്ന
പകലിന്‍റെ ഉഷ്ണ സഞ്ചാരങ്ങള്‍..
ഒരു തുള്ളി ജലത്തില്‍
കനവിലെ ഒരായിരം മുഖങ്ങള്‍ .
എന്‍റെ ജീവിതം ..
എന്‍റെ പ്രാണന്‍ ...
എന്‍റെതെല്ലാം .. എല്ലാം...
പകലിന്‍റെ ഉഗ്രതയിലും
വേവാത്ത വില്പന ചരക്ക്‌...
അകലങ്ങളിലെ
ആളിതെളിയുന്ന
മൃഗതൃഷ്ണയില്‍
ആവിയായി പോവുന്ന
കാത്തിരിപ്പുകള്‍ ..
ഒരു കരിഞ്ഞ പുല്‍ നാമ്പിനും
പിടിവിടാത്ത ജന്മ്മത്തിനുമിടയില്‍
കാറ്റു പറത്തികൊണ്ടുപോയ ജീവിതം..
ഇലവീഴാ മരുഭൂവില്‍
അലിഞ്ഞുപോയ കന്മദം ...
അതിശൈത്യരാവുകളില്‍
അനന്തതയില്‍ ,
നിലാവില്‍ ,
നിഴല്‍ വീഴ്ത്തുന്ന സഞ്ചാരപഥങ്ങള്‍..
രൂപം മാറുന്ന നിഴലുകള്‍ ..
പകലുകളുടെയും, രാവുകളുടെയും
നീളുന്ന യാത്രക്കൊടുവില്‍
ഏതൊരു കൂടാരത്തിലെ
തണുപ്പില്‍ ഞാനുറങ്ങും..?
മറ്റൊരു ഉണര്‍വിലേക്ക്
കുതിക്കാനായ് ..??

7 comments:

കാപ്പിലാന്‍ said...

ഒരു കരിഞ്ഞ പുല്‍ നാമ്പിനും
പിടിവിടാത്ത ജന്മ്മത്തിനുമിടയില്‍
കാറ്റു പറത്തികൊണ്ടുപോയ ജീവിതം..

ഇഷ്ടപ്പെട്ടു .പ്രതെയ്കിച്ചും ഈ വരികള്‍ .എന്തേ ഇത്ര വിഷാദം ?

lakshmy said...

നല്ല വരികൾ

ഷാനവാസ് കൊനാരത്ത് said...

ഗിരീഷെ, ഞാന്‍ വീണ്ടും വന്നു.

ajithra said...

malararanyathinde ghahanathakalilum punchirikkan chila nimishangal eeshvaran nalkum........... allengil angane oru pratheesha...shakikanakum ethoru ushnavum sheethavum...........

ഗീതാഗീതികള്‍ said...

തീര്‍ച്ചയായും തണുപ്പും കുളിരുമുറങ്ങുന്ന ഒരു കൂടാരം കണ്ടെത്തും ഉറങ്ങുവാനായി...
നല്ലൊരുഷസ്സിന്റെ ഉന്മേഷദായകമായ ഇളം ചൂടിലേക്ക് ഉണര്‍ന്നെഴുന്നേല്‍ക്കുവാനായി..

രാമചന്ദ്രന്‍ വെട്ടിക്കാട്ട്. said...

നല്ല വരികള്‍.

ആസംസകള്‍.

ഖത്തറിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോള്‍. said...

നല്ല വരികള്‍.