ഗാന്ധിജിയുടെ ചർക്ക

നൂലില്ലാത്ത ചർക്കയിൽ തടവി
ഗാന്ധിജി ഗതകാലസ്മരണകളിൽ മുഴുകി.
ചിലന്തിവലയാൽ കൊരുത്ത
അനക്കമില്ലാത്തത് .
ഗാന്ധിജിയും, ചർക്കയും .

രാജ്യത്തിലെ ദരിദ്രനാരായണന്മാരോടൊപ്പം
രാമപാദവും മനസ്സിലെ പ്രതിഷ്ഠ
ചിലന്തിവലബന്ധനത്തിൽ നിന്നും
ഇനിയൊരുയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പില്ല .
ബഹിഷ്കൃതനായി നീങ്ങവേ
ശരീരത്തിൽ കുരുങ്ങി ചർക്കയും .
ശൂന്യമായ എന്റെ ഇരിപ്പിടത്തിലിരുന്ന്
എന്തിലാണിനിയവർ നൂൽ നൂൽക്കുക.
പ്രതീകാത്മകമായെങ്കിലും !!!

......

കാറ്റേറ്റിരിക്കുമ്പോൾ
കാറ്റിന്റെ കടമയെക്കുറിച്ചോർത്തു.
തഴുകലിനൊരു നന്ദി പറഞ്ഞു.
ചവുട്ടിനിൽക്കുമ്പോൾ
ഭൂമിയുടെ ക്ഷമയോർത്തു.
കൈത്താങ്ങിനൊരു നന്ദി ചൊല്ലി.

പാതിക്കണ്ണടച്ച്‌ മയങ്ങുമ്പോൾ
അവളുടെ ത്യാഗമോർത്ത്
പ്രേമത്തിനൊരു നന്ദി പറഞ്ഞു.
കടൽക്കരയിലിരിക്കുമ്പോൾ
തിരയുടെ മോഹമോർത്ത്
ക്ഷമയ്ക്കൊരു നന്ദി ചൊല്ലി.
കടലിന്റെയും
ആകാശത്തിന്റെയും
ഭൂമിയുടെയും
ജീവന്റെ തുള്ളിയായ ഞാൻ
ജീവിതത്തോട് നന്ദി പറയുന്നു...

മടുപ്പ്

ഒരു കവിതയിലങ്ങിനാണ്ടാണ്ട് പോണം.
ഓരോ വരിയും മറപിടിച്ചു നിൽക്കണം.
അടിത്തട്ട് വരെ.
ഒന്നുമറിയാതെ കഴിയണം.
കടമകൾ മറന്നെന്ന പരിദേവനങ്ങൾ,ശകാരങ്ങൾ
ഓളം വെട്ടിയെത്താത്തയിടമാവണം .

നന്ദി

മൗനം, പറയാനാവാഞ്ഞ
അല്ലെങ്കിലാവാത്ത
വാക്കുകൾക്കൊരു തടയണയാണ്.

പിടിവിട്ടു പോവാത്തൊരു
രൗദ്രതയ്ക്ക്
ഒരു പാലം വലിയ്ക്കലാണ്.
നിസ്സഹായതയുടെ
വരമ്പതിരുകളിൽ നിന്നും
കീഴടങ്ങലിന്റെ വാതിൽതുറക്കലാണ് .
വെറുപ്പിന്റെ ജ്വലനവേഗങ്ങളിൽ
ഉമിനീരിട്ടു കുഴച്ച
കൊഴുത്ത വാക്കുകളുടെ
വിഴുങ്ങലുകളാണ് .
എങ്കിലും മൗനമേ ...
നീയെന്നെയാണ്
സംരക്ഷിച്ചു നിർത്തിയത്..

മനുഷ്യരിൽ കവികൾ ഇല്ലാതായാലും ...

കവികൾ ഇല്ലാതായാലും
കവിതകൾ പിറന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും

സമുദ്രങ്ങൾ
മുളങ്കാടുകൾ
നീലാകാശം
പറവകൾ
നീലമലകൾ
മഴക്കാടുകൾ
എന്നിവ കവിതകൾ രചിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കും.
ഉദാത്തകവിതകൾ .
കവിതകളില്ലാതെയെങ്ങിനെ
ജീവൻ നിലനില്ക്കുമെന്നോർത്തപ്പോൾ
വന്ന ഭയാശങ്കയിൽ പിറന്ന
വാക്കുകളാണിവ ..

അശ്ലീലം

ഞാൻ മറ്റുള്ളോരെ
നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ്
അവരെന്നെ
നോക്കിക്കൊണ്ടിരിയ്ക്കുന്നത്
ഞാൻ കാണുന്നത്.,,

കവിവേദം ( സുഗതകുമാരിടീച്ചർക്ക് )

പ്രിയമുള്ളതെല്ലാമലിവുള്ളതല്ലേ
കനവിന്റെ തുണിതൊട്ടിലല്ലേ
മൃദുസ്വനമോടെ നീയാട്ടുന്നതല്ലേ
ഒരു മൃദുമന്ത്രമായ് മനസ്സേറിയില്ലേ !

കാലങ്ങളേറെയായുരുകിയമരുന്നു
കാണുന്ന കണ്ണുകൾ ചിമ്മിത്തുറക്കുന്നു
വാക്കുകൾ കണ്‍ശരമാവുന്നുവോ നിന്നിൽ
നോക്കുകൾ വിഷമാരി പെയ്യിച്ചുവോ !
അങ്ങു ദൂരെയൊരു കൃഷ്ണവനം തേങ്ങുന്നു
നിന്നെയോർത്തെന്ന് പറയുന്നൂ പുളകം
നിന്റെ പതനം കൊതിക്കുന്നാരോയിവിടെ
പറയുന്നീലവൻ തൻ പേർ ,ക്ഷമിക്കുക.
അമ്മേ , കവിതേ , എൻ സഹയാത്രികേ
എന്നുമീ കൈപ്പിടിച്ചേ ഞാൻ നടപ്പൂ
കവിത നിൻ തുറുപ്പുചീട്ടല്ല
കരുതലാണത് , ജീവനാളത്തിൻ
നേർക്ക്‌ പിടിച്ചൊരു കരതലമാണത്
പതിഞ്ഞ ശ്വാസത്തിൻ മുറിവിലേയ്ക്കായി
ഇടറിയ താളത്തിൻ കവിവേദമാണത് ..

ഭാരം കുറയ്ക്കുന്നവർ

പോയവരെ ഓർത്താണ് എന്നും പുളകം .
അവരെന്നിലേൽപ്പിച്ച
തലോടലുകളും , സാന്ത്വനങ്ങളും കൂടി
ചിലപ്പോഴൊരു ശരീരയാത്ര നടത്തും.

ഓർമ്മകളുടെ തിരുമുറ്റത്തവരൊത്തു കൂടും.
പോയവരാണെപ്പോഴും വരാറ് .
കൈപ്പുണ്യമേറിയ കൈകൾ കൊണ്ട്
നെഞ്ച് തടവിത്തരും .
ഉറങ്ങിക്കോളൂ എന്ന് പറഞ്ഞ്
അരികിലിരിക്കും .
ഭാരം കുറയുന്നത് വരെ .
ദീർഘനിശ്വാസത്തോടെ
എഴുന്നേൽക്കുമ്പോൾ
ഞെട്ടി കൺതുറക്കുമ്പോൾ
ഒരു മിന്നായം പോലെ ആരോ ..
പുകമറയായി .
സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നല്ലോ എന്നുമിഷ്ടം !!

ഇനിയും തീർപ്പ് കൽപ്പിക്കാത്തത്

എത്ര സുന്ദരമായിരുന്നു ജീവിതമെന്ന്
ജീവിതമവസാനിപ്പിക്കുന്നവർ ചിന്തിക്കുന്നില്ല .
അത്രമേൽ ദുരിതമെന്നായിരിക്കും !

എത്ര സുന്ദരമായിരുന്നു ജീവിതമെന്ന്
ജീവിച്ചു മരിക്കുന്നവർ ചിന്തിക്കുന്നില്ല .
എത്ര സുന്ദരമായിരുന്നു ജീവിതമെന്ന്
ആരാവും തീർപ്പ് കൽപ്പിക്കുന്നത് !

ഇമയനക്കങ്ങൾ

ഇമയനക്കങ്ങൾ
നിർവൃതിയുടെ
സൂചകങ്ങളാണ് .
സ്നേഹലാളനങ്ങളുടെ ,
കരുണയുടെ ,
കടമയുടെ ,.
വൈരത്തിന്റെ ,
പുച്ഛത്തിന്റെ ,
വെറുപ്പിന്റെ
കണ്ണിമയനക്കങ്ങൾ .
കൺപോളകളിലെ
രക്തയോട്ടത്തിന്റെ
അഗ്നിനിറവ് .
അനക്കങ്ങൾ
നിന്നുപോയ
ജഡത്തിന്റെ .
തുറന്ന കണ്ണുകൾ
എന്നോട് രഹസ്യമായി
പറഞ്ഞതാണിതൊക്കെ !

വീണ്ടും

നമ്മളുള്ള ദിക്കില്‍
എനിക്കൊന്ന് പെയ്യണം .
ഞാന്‍ പെയ്തു തീരുമ്പോള്‍
നമ്മള്‍ക്കൊന്നായൊഴുകാം

ഗുരുവിന്റെ ചതി

ഇന്നവധി .
കുറേയോടി .
ഒരിടത്തുമില്ല.
വീടകം പൂകുന്നു.
"ഇന്നെന്തേ നേർത്തേ "
മിണ്ടിയില്ല.
കുഞ്ഞുങ്ങൾ പഠിക്കുന്നു.
മിണ്ടിയില്ല.
മീൻ വറുക്കും മണം.
"എന്ത് പറ്റി"
പിന്നെയും....
"ഭക്ഷണമെടുക്കട്ടെ "
"ഉം.."
പേടിയോടെ പിന്നെയും...
"എന്താ "
ഭീതിയോടൊരു നോട്ടം.
"സുഖമില്ലേ "
അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചൊരു ഉമ്മ കൊടുക്കുമ്പോൾ
ആകെ മഞ്ഞൾ മണം , മീൻമണം , മുഷിഞ്ഞ മണം ..........
"എന്തിനാ കരയുന്നേ"
" അറിയില്ല."

ക്രൂരനല്ല ഞാൻ

എന്നിലെ ഭാഷയ്ക്കൊരർഥമെങ്കിലും
നിന്നിലതെത്തുന്നതപൂർണ്ണമായും .
എന്നെ ഞാൻ വിവർത്തനം ചെയ്തിടട്ടെ
എന്റെ സ്നേഹത്തെ നീയറിയും വരെ.

.............

ഉടലുകളുപേക്ഷിച്ചുയിരുകളൊന്നാവുന്നു
തടവിൽ നിന്നും ജീവിതമുണരുന്നു .
കടവത്തൊരു തോണിയെത്തീടുന്നു
കടലുകൾ തേടിയവർ പോയീടുന്നു.

ഞങ്ങൾ വൃദ്ധമാനസങ്ങൾ പിറുപിറുക്കുന്നത് ...

വിളി കേട്ടെന്നൊന്ന് നടിക്കുക.
തെളിമയോടൊന്ന് നോക്കുക.
വിരൽത്തുമ്പിലൊന്നു പിടിക്കുക.
ചരൽ കല്ല്‌ താണ്ടാൻ സഹായിക്കുക.

അരികിലൊന്നിരിക്കുക.
ഉറങ്ങുംവരെയെങ്കിലും ..
നെറ്റിയിലോന്ന് തലോടുക .
സ്വർഗം കാണും സുഖമറിയട്ടെ.
ഒഴുകും കണ്ണീർ കണ്ടു ചിരിക്കാതെ ,
തഴുകും കരങ്ങൾ പിൻവലിക്കാതെ,
വിഴുപ്പുഭാണ്ഡം പോലെറിയാതെ
പുഴുക്കുത്തേറ്റൊരീ ദേഹങ്ങളെ.
പഴകും ജന്മങ്ങൾ കണ്മുൻപിൽ പിടയവേ
അഴുകും ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽ മരിക്കവേ .
പറയുന്നു യാത്രാമൊഴി
കേൾക്കുന്നുവോ നിങ്ങൾ ..
എവിടെന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ.. കുഞ്ഞുങ്ങൾ ... !!

...........

അക്ഷരങ്ങളെയാണല്ലേ നീയിഷ്ടപ്പെട്ടത്‌ .
അതെപ്പോഴാണ്‌ ഞാന്‍ അറിഞ്ഞത്.!!
ഈ ഹൃദയവും , ശരീരവും
നിന്നെ ഉന്മത്തയാക്കിയില്ലെന്നോ .

നീ ചുരണ്ടിയെടുത്തതെന്റെയക്ഷരങ്ങളെ .
എനിക്കനുഭവപ്പെട്ടതെന്റെ
ഹൃദയത്തില്‍ .
ഒരു പോറലില്‍ ഒരായിരം വിലാപങ്ങള്‍ .
മടക്കയാത്രയില്‍
ഒതുക്കുകല്ലില്‍
ഇടറിവീണയെന്റെ
അക്ഷരത്തുണ്ട്
ഞാന്‍ കൊടുത്തുവിടുന്നു .
എന്റെ ശ്വാസം അതില്‍ പുരളാതിരിക്കാന്‍
ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്..........

ഒരിക്കലുമെഴുതാത്ത കവിത

എഴുതാൻ പറ്റാത്ത വരികളുണ്ട് മനസ്സിൽ .
ദീർഘനിശ്വാസത്തോടൊപ്പം എന്നുമെഴുതുന്നത് .
എന്റെ മനസ്സ് വായിക്കുന്നത്.
മറ്റാരും വായിക്കാത്തത് .

എന്റെ ആദ്യത്തേതും അവസാനത്തേതും ആയ കവിത.

ആരിൽ നിന്നും രക്ഷതേടി !!

ഏകാന്തതയിൽ
വാക്കുകളെന്റെ ഓരം ചേർന്നുറങ്ങുകയാണ് .
കളിയരഞ്ഞാണങ്ങളഴിഞ്ഞവ ,
വിദ്യുത് തരംഗങ്ങളൊഴിഞ്ഞവ ,
തളർന്ന, വിയർപ്പുണങ്ങുന്ന നിമിഷങ്ങൾ .

കാറ്റിന്റെ മൃദുതലോടലിലും ശീൽക്കാരം .
വരണ്ട ചുണ്ടിലും
മിടിപ്പ് നിലച്ച ഹൃദയവടിവുകളിലും
കാറ്റിന്റെ കടന്നുകയറ്റങ്ങൾ .
ഏകാന്തതയിൽ പോലും ഞാനുലയുകയാണ് .
പരുഷസ്വരങ്ങളിൽ നിന്നും
എത്രയോ അകലെയെങ്കിലും
ആരോ പറഞ്ഞുവിട്ട വാക്കുകളെന്റെ ചുറ്റിനും
പെയ്തു തീരാതെ വിങ്ങുകയാണ് .
എന്റെ മറുവാക്കുകൾ വിശ്രമത്തിലാണെന്നു പറഞ്ഞല്ലോ!!
ഇനിയുമുള്ളോട്ടു പോകണം.
നിന്റെ സ്വരങ്ങളെന്നെ കണ്ടെത്താത്ത , കേൾക്കാത്ത , പറയാത്ത
ഇടത്തിലേക്ക് ...

............

കാറ്റ് കൊണ്ടുപോയ മഴയപ്പോൾ
ചുരം കയറുകയായിരുന്നു.
കാറ്റും മഴയും കൂടി
കൈകോർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് ഓടി .
പശ്ചിമഘട്ടത്തിലെ
ഏതോ കൊടുമുടിയിൽ തട്ടി തളർന്നു വീണു .

താഴ്‌വാരത്തിലൂടെ ഒഴുകിപ്പോയ
മഴയും,
മഴക്കാടുകളിൽ തളർന്നു വീണ
കാറ്റും
പിന്നീടിന്നേ വരെ കണ്ടിട്ടില്ലത്രേ !!

ഇഷ്ടങ്ങൾ

കാൽക്കീഴിലെ
മണ്ണൊലിച്ചു പോവുമ്പോഴും
ഒറ്റക്കാലിൽ തപസ്സു
ചെയ്യാനാണിഷ്ടം .

ഋതുക്കൾ വന്നുപോവുമ്പോഴും
ഒരേ വികാരത്തോടെ
നിൽക്കാനാണിഷ്ടം
മുഷ്ടിചുരുട്ടി വരുന്നവന് നേരെ
ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാനാണിഷ്ടം
പെയ്തു നിറയുന്ന
കർക്കിടകരാത്രിയിൽ
നിന്നോടൊത്തുചേരാനാണിഷ്ടം
യാത്രാനേരങ്ങളിൽ
ശബ്ദങ്ങൾ കടന്നുവരാത്ത
നിമിഷങ്ങളാണിഷ്ടം
ആർത്തലയ്ക്കുന്ന
ഒരു നീണ്ട മഴയോടൊപ്പം
കുടയൊന്നും ചൂടാതെ
ഒരു യാത്രയും കൂടെ പോവണം...
ആ ഒരു പോക്ക്
ഇഷ്ടങ്ങളുടെ അവസാനമായിരിക്കണം...