ചിന്ത

നിന്നില്‍ നിന്നും നീ ഊര്‍ന്നുപോയപ്പോള്‍
നീ യോഗിയായി .
എന്നില്‍ നിന്നും നീ പടിയിറങ്ങിയപ്പോള്‍
ഞാന്‍ ഭ്രാന്തനുമായി .
------ 2 -------
സൂര്യനും ചന്ദ്രനും
അഹങ്കരിച്ചോട്ടെ .
ഒരസ്തമയം
അവര്‍ക്കുമുണ്ടല്ലോ നിശ്ചയം.

-------3 ----------
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ഞാന്‍ കേട്ടു.
നീ പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ കേട്ടറിഞ്ഞു.
---4-----
ജീവിതം
ഒരു ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ
ബലത്തിൽ
അഹങ്കരിച്ചുജീവിക്കുന്നു.

യഥാർത്ഥ ഇഷ്ടങ്ങൾ

ജഡത്തിനും കിട്ടുമിഷ്ടങ്ങൾ
അരിമണികളുടെ
ജലത്തിന്റെ
പൂക്കളുടെ

ജീവിതത്തിലെ പിന്മാറ്റങ്ങൾ പോലെയല്ല
ഈയിഷ്ടങ്ങൾ
തന്നോടൊപ്പം തന്നെ ദഹനം.

നൈൽ നദി അഥവാ മനുഷ്യജീവിതം

അതൊരുഴുക്കായിരുന്നു…
നിശ്ചലതയിൽ നിന്നൊരു ചാട്ടം .
ഉൾനിറവിലൂടെ
ഉൾക്കാടിലൂടെ
ഉണർന്നുലഞ്ഞൊരു യാത്ര.
അതിനുഗാണ്ടയെന്ന് പേർ .

ഒരു കൂടിച്ചേരൽ
ആദ്യാനുഭൂതി .
അനർവചനീയം .
എങ്കിലും മറ്റൊരിടത്ത് വെച്ചായിരുന്നു
ആ സംഗമം
എന്നിലേക്ക്‌ നീ നീലമഴയായി
പെയ്തിറങ്ങിയ ഖാർത്തൂം .
പിന്നീടായിരുന്നു ഒഴുക്ക്.
ഒഴുകിയൊഴുകി നമ്മൾ
എത്ര നിബിഡ വനങ്ങൾ
എത്ര പാറക്കെട്ടുകൾ
എത്ര നിശബ്ദ…
സമതല..നിലങ്ങൾ .
നൂബിയാ മരുനിലങ്ങളിലൂടെ ..
എങ്കിലും ജീവന്റെ തുടിപ്പറിഞ്ഞു .
നമ്മുടെ വിയർപ്പണിഞ്ഞ
മണലാരണ്യം
നമ്മെ പഠിപ്പിക്ക്കുകയായിരുന്നു .
ജീവന്റെ നന്മകൾ
ചോർന്നു പൊകുന്നത് .
ഒരു ഹൃദയം കീറി പിളർന്നു കൊണ്ട്
എത്ര ദൂരം…
ദൂരങ്ങൾ പിന്നെയും…
എന്നിട്ടും നമ്മൾ അവിടെയൊരു തുരുത്ത് നിർമ്മിച്ചിരുന്നു .
പിന്നെയൊരു സംഗമമായിരുന്നു .
അതൊരുഴുക്കായിരുന്നു .
വീണ്ടുമൊന്നാവൽ
വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദത്തോടുകൂടിയായായിരുന്നു
ഞങ്ങൾ ഒന്നായി സമുദ്രത്തിൽ ലയിച്ചതും

സദാചാരപോലീസ്

ഇന്നലെ
ഇടവഴിയിലൂടെ
മാനംനോക്കി നടന്ന
എന്നെ
ഞാനെന്ന
സദാചാരപോലീസ്
പിടിച്ചു. 

തല്ലിക്കൊന്ന്
പെരുവഴിയിലിട്ടു .

എന്നെ
ഇല്ലാതാക്കിയപ്പോൾ
ഞാൻ സ്വതന്ത്രനായി .
ഇനി
ഞാൻ
ഇടവഴികൾ
നിരങ്ങട്ടെ ...
എന്നെ പേടിക്കാതെ...

അവളുടെ ജീവചരിത്രം

1980 ൽ ജനിച്ചു
1998 ൽ വിവാഹിതയായി
2000 ത്തിൽ ഗ്യാസടുപ്പിലെരിഞ്ഞു തീർന്നു .

കളി

നിമിഷങ്ങൾ
പൊട്ടിയടരുന്ന
കുമിളകൾ .
ഹൃദയ മിടിപ്പുകൾ .

പെട്ടെന്ന്
തീരുന്ന
ജീവിതകളിയാട്ടം.

ഇമയനക്കങ്ങൾ

ഇമയനക്കങ്ങൾ
നിർവൃതിയുടെ
സൂചകങ്ങളാണ് .
സ്നേഹലാളനങ്ങളുടെ ,
കരുണയുടെ ,
കടമയുടെ ,.
വൈരത്തിന്റെ ,
പുച്ഛത്തിന്റെ ,
വെറുപ്പിന്റെ
കണ്ണിമയനക്കങ്ങൾ .

കൺപോളകളിലെ
രക്തയോട്ടത്തിന്റെ
അഗ്നിനിറവ് .
അനക്കങ്ങൾ
നിന്നുപോയ
ജഡത്തിന്റെ .
തുറന്ന കണ്ണുകൾ
എന്നോട് രഹസ്യമായി
പറഞ്ഞതാണിതൊക്കെ !!

ഉറക്കകവിതകൾ

റീത്ത്

ആരൊക്കെ വരും.
ഞാനുണർന്നിരിക്കുമ്പോൾ .
ഒരു രാവ് കഴിഞ്ഞൊരു
പകലും കഴിഞ്ഞു.
ആരും വന്നില്ലാരും.
ആരൊക്കെ വരും.
ഞാനുറങ്ങുമ്പോൾ .
അവസാനമായുറങ്ങുമ്പോൾ .
പ്രകൃതിയിലേക്ക് ചേർന്നുറങ്ങുമ്പോൾ .
ഒരായിരം പൂക്കുടയുമായ്
വട്ടപൂക്കുടയുമായ്
നിങ്ങൾ വന്നു..
എത്ര വണ്ടുകൾ
എത്ര ചിത്രശലഭങ്ങൾ
നന്ദി ... നന്ദി...
----------------------------------------------------
ഉറക്കം

ഉറങ്ങുന്നുണ്ട് രാത്രിയിൽ .
കിടന്നയുടനെയുറക്ക-
മെന്റെ രീതി.
പതുപതുത്തതാം മെത്തയിൽ
നിനക്കുറക്കമില്ലെന്നോ !!
അറിയാം നിൻ തിരിച്ചിൽ
മറിച്ചിൽ നിശ്വാസജ്വാലകൾ .
കണ്ണിലൊരു ദീപം തെളിയുമന്നേരം .
"എന്നെ മറന്നുവോ"യെന്നൊരു ചോദ്യം
--------------------------------------------------------------
ഉറങ്ങുന്നുണ്ട് ഞാൻ .

ഒരു മഴ പെയ്ത് പെയ്ത് നടക്കുന്നുണ്ട്.
ഇടയ്ക്ക് ചാറും.
ഒറ്റ കുതിപ്പോടെ വരും...
( ഒറ്റ ഓട്ടം ഓടും ഞാൻ അകത്തേക്ക്
പിന്നെ പയ്യെ പയ്യെ വന്ന്
ചോദിക്കും... "എന്താ ഉദ്ദേശം ")
ഒരു കുളിർമ കിട്ടിയില്ലേ .
അതെ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളൂ ..
ഇന്നൊരു നല്ല മഴ പെയ്തു..
മനസ്സിൽ .
കണ്ണടച്ചുറങ്ങുന്നുണ്ട് ഞാൻ .

വഴികാട്ടിയാവാത്ത ഗുഹകൾ

എന്റെ കാലത്തിലെ
കവിതകളിലൂടെ കടന്നുപോവുമ്പോൾ
ഞാനേതോയിരുണ്ട
ഗുഹയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചിടുമ്പോലെ.
വാക്കുകളുടെ കൂർത്ത
പാറച്ചില്ലുകളെന്നെ
മുറിപ്പെടുത്തുന്നു.
വെളിച്ചമില്ലാത്ത
അറ്റം കാണാത്ത
ഒരു ഇരുണ്ട ഗുഹയാണോ
ഇന്നത്തെ കവിത !
എന്റെ ശബ്ദം
എന്നിലേയ്ക്ക് തന്നെ തിരിച്ചെത്തുന്നു.
ഈ ഗുഹയ്ക്ക് ഒരൊറ്റ
പാതയെ ഉള്ളൂ...
നീണ്ടൊരു കറുത്ത പാത.
വളവുകളില്ലാത്തത് ,
കൈവഴികൾ പിരിഞ്ഞു പോവാത്തത്.
നനവില്ലാത്ത
ചൂടസഹ്യമായ ഗുഹ.
എത്രയും പെട്ടെന്നീ ഗുഹയിൽ
നിന്ന് രക്ഷപ്പെടണം.
ഒരു ഗുഹാമുനമ്പ്
തേടിയുള്ള യാത്രയിലാണ് ഞാൻ.
അവിടെ വെച്ചെങ്കിലും
ഇതിന്റെ ഒരളവെങ്കിലും
എനിക്ക് പറയാമല്ലോ !
അല്ലാതെയീ ഗുഹയെപ്പറ്റി
മറ്റെന്തു പറയാൻ !
ഒന്നുമില്ല.
ഇരുട്ടായത് കൊണ്ട്
മറ്റെവിടെയാണെന്ന് പറഞ്ഞാലും
ഒരു തെറ്റിധാരണയുണ്ടാവുകയുമില്ല...

വായിക്കാതെ പോയ മനസ്സുകൾ

നിലാവിലിറങ്ങി വരും.
നിഴൽ വീണു കിടക്കുന്ന
ഒളിവിടങ്ങളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് നോക്കും.
വായിക്കാതെ പോയ മനസ്സിനെ കുറിച്ചോർക്കും ,
ആരും കാണാതെ പോയ നോട്ടങ്ങളെ ,
കേൾക്കാതെ ഒടുങ്ങിപ്പോയ വാക്കുകളെ ,
എന്തിനെന്നറിയാതെ നടന്ന പാതകളെ,
ഉറങ്ങാതെ ഉണർന്നിരുന്ന നീലരാവുകളെ ,
ഞെട്ടിയുണർന്ന പുലരികളെ .
ഉരുകിയൊലിച്ച മധ്യാഹ്നങ്ങളിൽ
കൺപീലിയടയാതെ കാത്ത ജീവിതങ്ങളെ ....
എല്ലാമോർക്കുമ്പോഴേക്കും
തിരികെ പോവാറായിട്ടുണ്ടാവും.
പുലരി തുടുക്കുന്നുണ്ടാവും ...
എന്നാലും വരും എല്ലാ രാവിലും..
നിലാവില്ലാത്ത രാത്രികളിലും ....

എന്റെ അടിത്തട്ടിലെ വേവ് നിങ്ങളറിയുന്നുണ്ടോ ,

എന്നിലേയ്ക്ക് കൂപ്പുകുത്തിയ ബാല്യങ്ങൾക്കതറിയാം ,

ഇന്ന് പായൽ മൂടിയ നിശ്ചലത .

ആകാശം കാണാനാവാത്ത ദൈന്യം .

ഒരിക്കലല്ല, പലവട്ടം.
പുലർകാലത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ
തുടിച്ചു പാടിയ തരുണികൾ .

ഒരു പുടവയെന്നപോലെ എന്നെയവർ
വാരിയണിഞ്ഞിരുന്നു . 

തൂവിതെറിപ്പിച്ചിരുന്നു . 

കൽപ്പടവിലിരുന്നവർ പൂ ചൂടിയിരുന്നു. 

ഈ കരിഞ്ഞ വേനലിൽ
ഉണങ്ങിയ ചെമ്പകപൂക്കളെന്റെ മാറിൽ 
പായലിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു. 

പ്രതീക്ഷയുടെ ഓളങ്ങളില്ല .

കാറ്റിന് പോലും ചലനം മറന്നത് പോലെ....

ഇനിയമ്മേ ...
മാറ് പിളർന്നെന്നിലെ അവശേഷിച്ച നീരും
നിന്നിലേയ്ക്ക് ഊറ്റുക .
ഒരിയ്ക്കലൊരു മഴയായെങ്കിലും പെയ്യാലോ....!!!

ഞാനിനിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ്
നടത്തം നിർത്താൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്
ഞാനുണ്ടിനിയുമെന്നുമെന്ന് നീ മൊഴിയുന്നതും .

തുടരാം നടത്തമെന്നു ചൊല്ലി നീ
മൃദുവിരൽസ്പർശം നല്കിയതും.

ഇത്ര നാളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല നീ.
ഞാനൊറ്റയായിരുന്നല്ലോയെന്നും 

അത് നിന്റെ തോന്നലെന്നവൾ
എന്നുമുണ്ടായിരുന്നു ഞാൻ കൂടെ
ഒന്നുമറിഞ്ഞില്ല നീയൊന്നുമറിഞീല
എന്നെയുമെന്റെ കിനാക്കളെയും .

കൈനീട്ടുന്നു ഞാനിനി നടക്കാമിനി
കാലം കുറച്ചേയുള്ളുവെങ്കിലും
നടക്കാം നടക്കാം നമുക്ക്
നടന്നേ മരിയ്ക്കാം.

അത്യാപത്ത്

മത്ത് പിടിച്ച വാക്ക്
നാൽക്കവലയിൽ കാലിടറി വീണു.

ആരോ ചുരണ്ടിയെടുത്ത്
കടത്തിണ്ണയിൽ കിടത്തി.

മയക്കമുണർന്ന വാക്കിനു ചുറ്റും
നെഞ്ചിടിപ്പോടെ ആരൊക്കെയോ !!

അല്പജ്ഞാനികളും , അരസികരും കൂടെ
വാക്കിനെ പങ്കിട്ടെടുത്തു.

ആ നാൽക്കവല അന്ന് ചോരക്കളമായി.

മുറിഞ്ഞ വീണ ഒരു വാക്കിൻ തുണ്ട്
അപ്പോഴും ഒരു ജ്ഞാനിയെ ഓർത്ത്‌
കണ്ണീർ വാർക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ജീവൻ

നിലനിൽക്കുമ്പോഴറിയുന്നില്ല
അതിന്റെ പിടച്ചിൽ .

കൂട്ടത്തിൽ ചുമ്മാ കൂടിയൊരു
യാത്രക്കാരനെ പോലെ. 

യാത്രക്കാരൻ കൈയിൽ തൊട്ടൊരു
കഥ പറയുമ്പോലെ .

അതിലേറെ അനുഭവിക്കാറില്ല .

രാത്രിമയക്കങ്ങളുടെ
ഉഷ്ണസഞ്ചാരങ്ങളിൽ
ഒരു നോവായി പിടഞ്ഞത്
നീയായിരുന്നോ !

പടയൊരുക്കത്തിന്റെ നാളുകളിൽ
ഒരിക്കൽ നീയെന്നിൽ
പിടഞ്ഞുപിടഞ്ഞുണർന്നതായ്
ഞാനോർക്കുന്നു .

അന്ന് ഞാൻ നിന്നെ പരിഹസിച്ചതും ,
അടങ്ങിക്കിടക്കാൻ കൽപ്പിച്ചതും ..

നീണ്ടൊരു യാത്രയുടെ ഇടയിലെ
പിരിമുറുക്കങ്ങൾക്കിടയിൽ
നീ നിന്റെ സാന്നിധ്യമറിയിച്ചതും
യാത്രാന്ത്യത്തിന്റെ ശുഭപര്യവസായിയിൽ
നീ ദീർഘം നിശ്വസിച്ചതും
ഞാൻ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു. 

ഞാനും നീയും ചേർന്ന
ഒരു ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ നേരറിവിൽ,
ദ്രുതചലനത്തിന്റെ
കൈകാൽകുഴച്ചിലിൽ
നിന്റെ നിതാന്തമായ
അകൈതവ നൈർമ്മല്ല്യം ..
ഞാൻ ഒരിക്കലെ തിരിച്ചറിഞ്ഞുള്ളൂ .

അപ്പോഴേക്കും ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുള്ള
യാത്ര തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നല്ലോ !!

തിരികെ തരാത്തത് .

വലിച്ചെറിഞ്ഞതാണെന്നും
തിരികെ കിട്ടണമെന്ന് മോഹിക്കുന്നത് .

ഏതൊരു വാശിപ്പുറത്തായാലും
പ്രിയപ്പെട്ടതാണെന്നും
ഉപേക്ഷിക്കുന്നതും .

അത്രമേൽ പ്രിയമായതെന്തോ
ജീവിതത്തിന്റെ
ഇരുൾനിലങ്ങളിൽ
തിളങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരിക്കയാണ് .

എന്നെ കൊതിപ്പിച്ചുകൊണ്ടും
വിഷമിപ്പിച്ചുകൊണ്ടും ...

ശ്വാസം

നിർമ്മലമായ സ്നേഹത്തിനു മുൻപിൽ
നിശബ്ദശ്വാസം .

അപമാനത്തിന്
പിടിച്ചമർത്തിയത് .

കോപത്തിന്
കൊടുങ്കാറ്റ് വേഗം .

പ്രണയത്തിന്
രണ്ടൊന്നാവുന്നത് .

മരണനിമിഷങ്ങളിൽ
വേർപെട്ടു പോയത് .

എന്റെ ശ്വാസം നിലയ്ക്കുമ്പോൾ
ഞാനിതൊന്നുമറിയുന്നില്ല .

എല്ലാം അറിഞ്ഞിട്ടും...!!

എന്നെയെങ്ങിനെ അറിയുന്നു നീയെന്നൊർത്തു ഞാൻ
വേവലാതിപ്പെടാറുണ്ട് പലപ്പോഴും...

ഇന്ന് നീയെന്നെയറിയാതെയല്ലെങ്കിൽകാണാതെ
കണ്ടെന്നു നടിക്കാതെ പോയതും 

പിറകിൽനിന്നൊന്നു വിളിക്കാനാഞ്ഞതും ,നിശബ്ദം
നിന്റെ നടത്തം നോക്കി ഞാൻ നിന്നതും 

പഴയകാലത്തല്ല ,ഇന്നിന്റെ പുറമ്പോക്കിൽ നിന്ന്
വെറുതെ വന്നൊന്നു പോയി നീ . 

എങ്ങിനെ ഓർക്കുന്നു നീ ,എങ്ങിനെ അറിയുന്നു നീ
എന്നെയെന്റെയെല്ലാമെന്നു ചോദിക്കുന്നാരോ !!

വാക്കിരമ്പൽ

കവിതേ, കനവ്‌ നെയ്യുന്ന കനലൊളിപ്പാതയിൽ
കരവിരുതെന്ന് കരുതുന്ന കഥയില്ലായ്മ ഞാൻ . 

കടവിലേയ്ക്കെത്തി നില്ക്കുന്നു ഞാൻ
പകച്ചൊന്നു കാലൂന്നാതെ ,പതറിയോ !

കനവിലെ തോണി നീങ്ങുന്നു പതിയെ വീണ്ടും
കടവകന്നെങ്ങോ മറയുന്നു ,തളരുന്നു. 

വരവ് വെയ്ക്കാനെത്തുന്നുവോ പകൽക്കിളികൾ
പതിര് കൊത്തി മടങ്ങുന്നുവോ വെറുതെ !

ഇരവിലേയ്ക്കെന്നോ , വിതുമ്പുന്നു സന്ധ്യയും
നിനവിലെന്നും നിനയ്ക്കാത്തറിവുകൾ , കാഴ്ചകൾ

പിറുപിറുക്കുന്നു കുരുന്നിണക്കിളികൾ , വാകപ്പൂവുകൾ
കരഞ്ഞൊട്ടി വിളിക്കുന്നു മെയ്മാസപ്പുലരികൾ .

സന്ധ്യ മയങ്ങുന്നു , നിഴലുകൾ കുറുകുന്നു
മഴപ്പാറ്റകൾ ചിറകുകൾ മാറ്റിയിഴയുന്നു .

അസംഖ്യം മാംസഭോജികളെത്തിടുന്നു ഞാനെന്നെ-
ത്തന്നെ ബലി നല്കീടുന്നു ,നിർവൃതി പുൽകുന്നു .

കവിതേ, കരള് പിളരുന്ന വരമൊഴിക്കാഴ്ച്ചയിൽ
കനകവാക്കിന്റെ കാവലാൾ ദുഃഖം ഞാൻ.

നിന്നിലേയ്ക്ക്

അന്ന് കാട്ടുചെമ്പകമാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ
ചെത്തിക്കോരി വെളിമ്പറമ്പാക്കിക്കോളാൻ .

ചെമ്പരത്തിയാണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ
ചെവിയിൽ ചൂടിക്കോളാൻ .

മല്ലികപ്പൂവായിത്തീരാമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ
ചവിട്ടിയരച്ചു കളയുമെന്ന് .

അരളിപ്പൂവെങ്കിലുമെന്ന് കേണപ്പോൾ
പരിസരത്തെങ്ങും വന്നുപോവരുതെന്നും .

കുഞ്ഞു മുക്കുറ്റിയാവാം
പൂവായി ജന്മമൊടുക്കുന്ന
ഓടപ്പൂവെങ്കിലുമാവാം ..

ഒന്നിനുമനുവദിക്കാതെ നീയൊരു
കൊടിത്തൂവയെന്നപോലെന്നെ
പറിച്ചു ദൂരെയെറിഞ്ഞു..

ഇന്നും ഞാനൊരു താരകപ്പൂവായി
വാനിൽ,നിന്നെയെന്നും കണികണ്ട് കണ്ട് ...

കാലവർഷം ഒരു പൈങ്കിളി പെയ്ത്ത്

ആർത്തലച്ചു വരുന്നുണ്ട്.
കഴിഞ്ഞ കാലങ്ങളിലെ എല്ലാ വേനലിലേയ്ക്കും
പെയ്തിറങ്ങാനായി .

മേഘഗർജ്ജനങ്ങൾ .
നിലാവിനെ തോൽപ്പിക്കുന്ന
ഒളിമിന്നൽപ്പിണരുകൾ .

നിന്റെയോരോ ഇടിമിന്നലുമെന്റെ
മാറിലേറ്റ ശരപ്പാടുകൾ .

കാലവർഷമെന്റെ ദാഹശമിനി
നീയെന്റെ ഉൾത്താപമേറ്റുന്നവൻ .

പേര് നിനക്ക് വേനൽമഴയെങ്കിലു-
മെന്റെ പുറംതൊലിയിൽ നീ പെയ്തൊഴിയുന്നു.
വൃഥാ പെയ്തൊഴിയുന്നു.

ഇന്നെന്നിലേയ്ക്കൊരു യാത്രയുണ്ട്.
വർഷമിന്നാണ് ,കാലവർഷം .
മാനമിരുണ്ടു,ദിക്കുകൾ മറഞ്ഞു.
ഞാൻ മലരുന്നു,നിന്നെയാവാഹിക്കാനായ് .
പെയ്തിറങ്ങുന്ന ഓരോ മഴത്തുള്ളിയ്ക്കുമായ് , ദാഹാർത്തയായ് .