സൂത്രധാരനെ മറന്ന് വിദൂഷകന്മാര്‍ അരങ്ങു വാഴുന്നു. രാവേറെ ചെല്ലുമ്പോള്‍ പിന്‍ കുടുമ മാറ്റി തറ്റഴിച്ച്‌ വേദിക്ക് പുറകില്‍ കൂത്ത് നടത്തുന്നു. സൂത്രധാരന്റെ തന്തയ്ക്ക് വിളിക്കുന്നു... അരങ്ങ് ഇരുണ്ട് തെളിയുമ്പോള്‍ സൂത്രധാരന്‍ വീണ്ടും അരങ്ങില്‍. സുസ്മേര വദനനായി. സദസ്സില്‍ ആരവം . സൂത്രധാരന്‍ ഒന്നേ ഉള്ളൂ.... ആരവങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അരങ്ങിന്റെ ഓരം പറ്റി ഒരു നിഴല്‍ വിതുമ്പി.... അവനു പേര്‍ മാന്യന്‍. ഒടുവില്‍ മാന്യനും നന്ദി പറഞ്ഞ് ജനക്കൂട്ടം അടുത്ത വേദിയിലേക്ക് പിരിഞ്ഞു.... |
Thursday, April 18, 2013
ഒരേയൊരു സൂത്രധാരന്‍
വറ്റിയ പ്രണയം
എന്നെയിനി പ്രണയിക്കേണ്ട അതിന്ന് വറ്റി വരണ്ട നദി നെല്ലിപ്പടി കണ്ട കിണര്‍ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു പൊട്ടിയ വാക്ക്. പിന്നിപ്പോയ ആകാശം . നെഞ്ചലച്ചൊരു കരച്ചില്‍. അതിന്ന് രാത്രിയില്‍ തനിച്ചാവല്‍. പകലില്‍ തേടിയലയല്‍ . ഇരുളില്‍ ഞെട്ടിയുണരല്‍. സന്ധ്യയിലൊരാത്മഗദം... വായിച്ചു തീരാത്ത പുസ്തകം പാതി വായിച്ചത്. അന്ന് സുനാമി വിതച്ച കടല്‍ . ഇന്നതൊരു ചാവുകടല്‍ . പ്രണയമില്ലെങ്കിലെന്ത്? നീയുണ്ടല്ലോ എന്നരുകില്‍. |
Sunday, March 17, 2013
Don't call me ( Jagadeesh Chavara യുടെ ഓര്‍മ്മയില്‍ )
ഒരു മൌസ് ക്ലിക്കിലൂടെ
നീയെന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ തൊട്ടിരുന്നു.
മഞ്ഞച്ചിരി കാണിച്ച്
നിന്റെ സന്ദേശങ്ങളും.
പൊള്ളുന്ന വാക്ക് പ്രഹരങ്ങളില്‍
ഉള്ളുരുകുമ്പോള്‍
നീയൊരു സ്പര്‍ശമായ് അനുഭവിപ്പിക്കും.
ചിലരുടെ അസാന്നിധ്യം
ശൂന്യതയ്ക്ക് അരയ്ക്കിട്ടുറപ്പിക്കല്‍.
മായികമായ ഒരറിവിന്റെ
പൊട്ടിത്തരിച്ച ഏതോരു
നിമിഷത്തിലാവാം നിന്റെ തിരിച്ചുപോക്കിന്റെ
തിരിച്ചറിവും.
അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ...
"Don't call me ..."
മനസ്സിലായിരം വട്ടം വിളിച്ചു നോക്കി .
പിന്നെയും നീ പറയുന്നു.
" Don't call me ........"
എന്‍ഡോസള്‍ഫാന്‍ ചതി
ഇരകള്‍ക്ക് നേരെ ഇളിച്ചുകാട്ടി
കടന്നു പോവുന്നവര്‍.
മാവിന്‍ ചോട്ടില്‍ ഒരു കുഞ്ഞു കരഞ്ഞു.
ഉച്ചവെയിലില്‍
ഇമകളിളിളകാത്ത കാത്തിരിപ്പ്.
ഇളിച്ചു കാട്ടിക്കൊണ്ട് മറ്റാരൊക്കെയോ !
പ്രമാണങ്ങള്‍ നിരത്തി, നിയോഗം ചാര്‍ത്തപ്പെട്ടവര്‍.
രുചിച്ചു നോക്കി ഗുണഗണങ്ങള്‍ നിരത്തി മറ്റു ചിലര്‍.
രാജകൊട്ടാരത്തിലേയ്ക്ക് വണ്ടി കയറി ഇനിയും ചിലര്‍.
ഇരകള്‍ ചവച്ചു തുപ്പുന്നു ,
തുപ്പിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു
ചോരകട്ടകള്‍ .
കഴുമാവിന്‍ നിഴല്‍ പരുങ്ങുന്നു.
എന്നിലേയ്ക്ക് പടര്‍ന്നിറങ്ങിയ
മനുഷ്യാര്‍ത്തിയെ പഴിക്കുന്നു.
ഇരകള്‍ മയങ്ങുന്നു.
നാട്ടുവഴികള്‍ പെരുക്കുന്നു.
ജന്മങ്ങളില്‍ മരണം മണക്കുന്നു.
ചതിയുടെ നീര് വാറ്റി ചാരായം കുറുക്കി
ലേബലൊട്ടിക്കാതെ
പടിഞ്ഞാറില്‍ വില്പനച്ചരക്കാക്കുന്നു .
പ്രതീക്ഷകള്‍ക്ക് മേല്‍ ഭൂതവും ഭാവിയും കൂടി
കമ്പവലി മത്സരം നടത്തുകയാണ്.
ആരും ജയിച്ചാലും തഥൈവ......
കാരണം ചതിയറിയാന്‍ ജ്ഞാനികള്‍ ജനിചിട്ടില്ലത്രേ !!
പക്ഷിയുടെ മണം
പിരിയൻ ഗോവണികൾ ചിലപ്പോൾ.
വിയർപ്പു മണം ശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് ലിഫ്റ്റിലൂടെ ..
ഇടുങ്ങിയ ഇടനാഴികളിലൂടെ
നിലകൾ തോറും കയറിയിറങ്ങി
ഇല്ലാത്ത ഒരഡ്രസ്സ് അന്വേഷിച്ച്..
ജനൽച്ചില്ല് കരണ്ട പേരറിയാത്ത പക്ഷിയുടെ
വൃഥാ ശ്രമങ്ങൾ ഓർത്തുകൊണ്ട്‌.
നടപ്പാതകൾ മഞ്ഞുമൂടി മറഞ്ഞയിടത്തു നിന്നാണ്
പ്രയാണം തുടങ്ങിയത്.
ആണ് കൂട്ടങ്ങൾക്കു നടുവിൽ
വസ്തങ്ങൾ ഉലഞ്ഞുകൊണ്ട്
ചിന്തകൾ താഴിട്ടു പൂട്ടിയ നിലയിൽ..
" നീ ഓർക്കുന്നുവോ"
അനുഭവസ്ഥയ്ക്ക് കിളിച്ചുണ്ട് പിളർന്ന ദാഹം .
ആഘോഷങ്ങളുടെ കാലുറയ്ക്കാത്ത ഇടങ്ങളിൽ
നീയിന്നും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ട് മാത്രം..
ലഹരി നിറഞ്ഞ ചുണ്ടുകളും, കണ്ണുകളും.
ഇത് മാത്രം നിന്റെ സ്വത്ത്?
ലാഘവത്തോടെ പറക്കൽ അല്ല എന്റെ ലക്‌ഷ്യം.
സുതാര്യമായ ഒരിളം മയക്കത്തിന്റെ
സുഖാലസ്യം.
അതും അവകാശപ്പെടാൻ ആവാത്തത്.
വൃണങ്ങൾ കാട്ടി അമ്മ കേഴുന്നുണ്ടാവും ഇന്നും
പുഴുക്കൾ നിറഞ്ഞ ജീവിതം സമ്മാനിച്ചതാരാണ്‌ ?
കാലമോ ? മനുഷ്യനോ ?
നിന്റെ ആകർഷണ വലയത്തിൽ ഞാൻ .
ഒരു മഞ്ഞ ചിരി എന്റെ ചുണ്ടിൽ.
നിന്നിലൂടെങ്കിലും ഒരു പരിഗണന .
അർഹിക്കാവുന്ന ഒന്ന് .
വേപഥു പൂണ്ട തുടർ യാത്രകളിൽ
കാരുണ്യലവലേശമറ്റ നിശാന്ധകാരത്തിൽ
സ്പർശനസുഖം നല്കുവാൻ നിനക്ക് മാത്രം അവകാശം.
യാത്രാന്ത്യത്തിൽ കാത്തിരിപ്പിന്റെ അവസാനം.
ഈ ഇരുട്ടിൻ ആഴങ്ങളിലൂടെ
ഞാൻ നിന്നെ പുണർന്നുകൊണ്ട് ...
Saturday, January 5, 2013
ആലിംഗനത്തിലെ വിറയല്‍
നിതാന്തജാഗ്രതയുടെ
കണ്‍ചിമ്മാത്ത
സംഗമവേദികളില്‍
ശിരസ്സുയര്‍ത്തി
യുവമിഥുനങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ .
വിശുദ്ധ ജീവിതം
കരളിലെഴുതിയത്
ഏത് മഷിയുപയോഗിച്ചാണ് !
ഇളംതൂവല്‍ മഷിയില്‍ മുക്കി
കരളില്‍ തൊടുമ്പോള്‍
ഉരുകി ചേരുകയായിരുന്നു ദേഹങ്ങള്‍ .
" കാടിറങ്ങുമ്പോഴെടുത്ത
പ്രതിജ്ഞയോര്‍ത്തോ നീ "
ഒരേ നിമിഷം ഒരുമിച്ചു ചോദിച്ചങ്ങള്‍ ചിരിച്ചു.
കാട്ടുതീയിന്റെ
അക്കരയും ഇക്കരയും..
വേവുന്ന ഹൃദയങ്ങള്‍ കാരണം
തീച്ചൂടറിഞ്ഞില്ല.
കനലുകളാറാത്തിടത്തൂടെയോടി
തമ്മില്‍ പുണര്‍ന്നു നിന്നൂ
ഒരു യുഗമങ്ങിനെ.
വര്‍ത്തമാന കാലത്തില്‍
നേരിന്റെ ആവിയേറ്റ്
പൊള്ളിയ മുഖം മറച്ചവള്‍.
" പകയൊടുങ്ങാത്ത കാട്ടുമൃഗം "
സ്വപ്നത്തില്‍ ഇളംപുഞ്ചിരിയോടെ
നീയെന്തോ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചപ്പോള്‍
നിന്നെ പുണര്‍ന്നു തന്നെയായിരുന്നു
ഞാന്‍ .
എന്നത്തെയും പോലെത്തന്നെ.
Wednesday, November 7, 2012
വീട് വിട്ടവന്‍
തെരുവുകളില്‍ നിന്ന് തെരുവുകളിലേയ്ക്ക് .
വീട് മാത്രം കണ്ടില്ല
ഒരു വീടിന്റെയും കരച്ചില്‍ കേട്ടില്ല.
ഒരു സാക്ഷ തുറക്കുന്നതിന്റെയോ ,
ഒരു ജന്നല്‍ അടയുന്നതിന്റെയോ ,
കിണറ്റിന്‍ കരയില്‍ കപ്പി കരയുന്നതിന്റെയോ ...
രാത്രിയുടെ മഞ്ഞിറക്കത്തില്‍
ജലദോഷം പിടിച്ച ഒരു വീടുണ്ടായിരുന്നു.
ദൂരെ ദൂരെ ഒരിടത്ത്.
ഒച്ചയടഞ്ഞ അതിന്റെ കറ കറ ശബ്ദം ..
ഒരിക്കല്‍ ആ വീടുപേക്ഷിക്കുമ്പോള്‍
പൊളിഞ്ഞ ഭിത്തികള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും
ഗൌളികള്‍ ശബ്ദിച്ചു...
ശുഭം... അശുഭം ....
വീടെവിടെയെന്നറിയില്ലിപ്പോള്‍ .
ഒന്നിളവേല്‍ക്കാന്‍ .
കറ കറ ശബ്ദം കാതിലുണ്ട്.
ജലദോഷം പിടിച്ചൊരു വീടുണ്ട്.
അതിര് ചാഞ്ഞിടത്തൊരു കോളാമ്പി ചെടിയുണ്ട്.
പൊളിഞ്ഞ വേലിക്കരുകില്‍ അരിപ്പൂകാടുകളുണ്ട്.
മുളങ്കോല്‍ മാറ്റി മുറ്റം കടക്കുമ്പോള്‍
നന്ത്യാര്‍വട്ടമുണ്ട് , ചെമ്പനീര്‍ ഉണ്ട്...
ഇനിയെന്റെ വീടിനൊരടയാളമില്ല ..
വീടകങ്ങള്‍ എനിക്ക് വേണ്ടിയുള്ള കാത്തിരിപ്പ്
മതിയാക്കിയോ ആവോ..
ഇത് രാത്രിയുടെ അന്ത്യയാമം .
ഒരു കരച്ചില്‍....
എന്റെ വീടിന്റെ കരച്ചില്‍ ആണോ!!!
എന്റെ വീട്..... എന്റെ വീട്....
Friday, September 14, 2012
ദേശവിളക്ക്
പ്രകാശമാനമാവുകയാണ് ഹൃദയങ്ങള്‍ .
തിരിനാളങ്ങളുടെ പ്രഭയില്‍
ഇരമ്പുകയാണ് .
മണ്‍കട്ടകള്‍ നിറഞ്ഞ വയലുകള്‍
ദ്വേഷത്തിന്റെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ക്കായും
ഒരുങ്ങുന്നു .
പകയുടെയും , കനലെരിച്ചിലിന്റെയും
പാകപ്പെട്ട കഥകള്‍ രാവൊഴിയുകയാണ്.
തെരുവുകള്‍ ഉറയുകയാണ്.
തീവെട്ടിയുടെയും, തിരിയുഴിച്ചിലിന്റെയും
ഘോഷയാത്രകള്‍ എരിയുകയാണ്.
രുദ്രതാളങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ ഉറങ്ങാത്ത രാവിന്റെ
കനം തൂങ്ങുന്ന നിമിഷങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍
അല്‍മരചോട്ടില്‍ പാണ്ടിമേളം കൊഴുക്കുന്നു.
മണ്‍കട്ടകള്‍ ചിതറുമ്പോള്‍
കൈതചെടിയില്‍ തെറിച്ചു വീണ ചോരത്തുള്ളികളില്‍
നിലാവിന്റെ അവസാന ചുംബനം .
രാത്രി കഥ പറഞ്ഞു തീരുകയാണ്.
കളിമുറ്റത്ത് യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിയുന്ന
ഭഗവതി തെയ്യങ്ങള്‍ക്ക് വിരഹച്ചുവ കലര്‍ന്ന
മന്ത്രങ്ങള്‍ അകമ്പടിയായ് .
പുലര്‍കാലത്തിന്റെ തുടക്കത്തില്‍
അമരക്കാരില്ലാത്ത ഒരു നാടിന്റെ കരിന്തിരിയായി ഈ വിളക്കുകള്‍.......
Friday, July 20, 2012
കടല്‍ക്കവിത
ഒരു മുത്തു കളയാതെ സൂക്ഷിക്കാനാണീ
പെരുങ്കളിയാട്ടങ്ങളും , നിലയില്ലാച്ചുഴികളും .
ആര്‍ത്തലക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിലുലഞ്ഞാടുന്നൊരു മുത്ത്‌.
തോണിക്കാരന്റെ തുഴ സ്പര്‍ശിച്ചുപോവുന്നു.
കപ്പല്‍പങ്കകളുടെ ചുംബനമേല്ക്കാതെ വഴുതുന്നു.
പായല്‍വനങ്ങളില്‍ ഈറന്‍കാറ്റിനൊപ്പം സഞ്ചാരം.
ചുഴികളില്‍ കാറ്റാവാഹിക്കപ്പെടുന്നു.
അകമ്പടിയായ് കാറ്റ് .
കടലിലെ രാജവീഥികളില്‍ ,
തണല്‍മരങ്ങളുടെ സുഖസ്പര്‍ശത്തില്‍ ,
രാത്രികള്‍ മാത്രമുണരുന്ന അടിത്തട്ടില്‍ ,
ഞാനൊളിച്ചും പതുങ്ങിയുമങ്ങിനെ ....
അപഹരിക്കപ്പെടുന്ന മാത്രയില്‍
കടല്‍ വറ്റിയൊരു നീര്‍ച്ചാലാകും.
തിരമാലകളാഹൂതി ചെയ്കയാണ്
കാലങ്ങളായെന്റെ നിലനില്‍പ്പിനായ്‌..
Monday, May 28, 2012
ആരോ വന്നു പോകുന്നു
മഞ്ഞ് നേര്‍മ്മയായി പെയ്യുന്നുണ്ട്.
ആരോ മനസ്സില്‍ കോറി വരയ്ക്കുന്നുണ്ട്.
കണ്ണടച്ച് മഞ്ഞ് കൊള്ളുന്നുണ്ട് .
ഉള്ളിലൊരു ചിത്രം വരച്ചാരോ യാത്രയായി.
കൈ ചൂണ്ടി നടത്തുന്നുണ്ട്.
തുറന്ന മൈതാനത്തിലേയ്ക്ക്‌.
ഒരു പുല്കൊടിക്കും നോവാതെ
നടക്കണമെന്ന് മൊഴിയുന്നുണ്ട്.
കല്ലത്താണിയില്‍ പുറം ചൊറിയുന്ന
കഴുതയാവരുതത്രേ !
യാത്രികര്‍ക്ക് ഏതിരവിലും
ഒരു തിരിനാളം ബാക്കി വെക്കണമത്രേ!
ശിശുവായി ചിരിക്കുകയെന്നും
മൃദുവായി മൊഴിയുകയെന്നും
ഉണര്‍ന്നുറങ്ങുകയെന്നും
മെല്ലെ ചരിക്കുകയെന്നും ..
ആരോതുന്നു..!
ആരോ വിലക്കുന്നു !
വാതിലില്‍ മുട്ടി മുട്ടി കൈകുഴഞ്ഞൊരു സ്വരം ...
" വാതില്‍ തുറക്കൂ .... വാതില്‍ തുറക്കൂ "
Tuesday, May 22, 2012
രമയും, മീനാക്ഷി ടീച്ചറും പറയുന്നത്
കോളം നിറയെ ഒന്ന് കരഞ്ഞു പോട്ടെ ഞങ്ങള്‍ .
ജീവിതം ചീന്തിയെടുത്തവര്‍ക്ക് തന്നെ
ഞങ്ങള്‍ കണ്ണീരും പങ്കുവെക്കുന്നു .
ആരോ പറയുന്നു , ഞങ്ങള്‍ റീ ചാര്‍ജ് ചെയ്ത ബാറ്റെറികള്‍ .
ആരോ ഊതിവീര്‍പ്പിക്കുന്ന ബലൂണുകള്‍ .
ഒരു കത്തിയുഴിച്ചിലില്‍ ,
ഒരു വാള്‍ വീശലില്‍ ,
ഒരു നെടുനിശ്വാസം ഞങ്ങള്‍ കേട്ടു.
പുലരിയിലെ സൂര്യനും
അന്തിമേഘങ്ങളുടെ മേല്‍
ചരമക്കുറിപ്പ് എഴുതുന്നവനും ഏറ്റുമുട്ടി .
ചോരയും, നീരും അവസാനം പങ്കുവെച്ചെടുത്തപ്പോള്‍
കണ്ണീരുപ്പിനു നികുതി കൂട്ടി.
ഹൃദയപാരാവാരക്കരയില്‍ ഞങ്ങള്‍ ഉപ്പു കുറുക്കുന്നു.
കുറുവടിയും , വരിയോലകളുമായ് ഇനി ആരെങ്കിലും വരാനുണ്ടോ ?
Saturday, May 19, 2012
ക്ഷമിക്കണം
എന്റെ മുഖത്തു വെട്ടരുത് .
എന്റെ പാതിയുറക്കത്തില്‍
ഹൃദയത്തോട്
ചേര്‍ത്തുറങ്ങുന്ന
ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയുണ്ട് ....
Friday, May 18, 2012
അപ്പൂപ്പന്‍ താടി
ലാഘവത്വം അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടോ !
പൊട്ടിവിടര്‍ന്ന് ആലംബമില്ലാതെ വായുവില്‍ .
കാറ്റൊരുഴുക്കാണ്.....
അമ്മേയെന്നു മൊഴിഞ്ഞ്‌ ഞാനും കൂടെ.
കാറ്റൊരു നില്‍പ്പാണ്.
ആ നില്‍പ്പില്‍ ആണ് നൂറു ചിറകുകള്‍ വീശി
ഞാനൊന്ന് ഉന്മേഷവാനാവുന്നത് .
പിന്നീടുള്ള കാറ്റൊഴുക്കില്‍
ദിക്കറിയാതെ
ദിശയറിയാതെ
നിലനില്‍പ്പറിയാതെ ഒരു പോക്കാണ്.
ചിലപ്പോള്‍ ഒരു പൂവിന്റെ രാത്രി സല്ലാപങ്ങളില്‍
ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരിയാവും ഞാന്‍.
പുലര്‍ക്കാല കാറ്റില്‍ വീണ്ടും യാത്ര.
ഇന്നെന്റെ നിറം ചുവപ്പാണ്.
കവലയിലെ തളം കെട്ടിയ ചോരകുണ്ടില്‍
കാറ്റോടൊപ്പം ഞാന്‍ ചെന്ന് വീണു.
അല്ലെങ്കില്‍ കാറ്റെന്നെ വീഴ്ത്തിയതുമാവാം .
പിന്നീട് കാറ്റിനെ കണ്ടിട്ടില്ല.
നിയമപാലകര്‍ വലിച്ചു കെട്ടിയ റിബണുകള്‍ക്കുള്ളില്‍
ഞാനൊരു തടവുകാരനായ് .
നിറം ചുവപ്പാണ്.
കണ്ണിലും, മൂക്കിലും, വായിലും , ചെവിയിലും
രക്തം കയറിയതിനാല്‍
ഞാനെന്നെത്തന്നെ കാണുന്നില്ല...
എന്റെ മുകളില്‍ ആകാശം കനക്കുന്നു.
പക്ഷെ മഴയെന്നെ...?
Sunday, April 29, 2012
ഖബര്‍
ഒരു കൈ സ്പര്‍ശം ,
അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു തീപ്പൊരി .
അതുമല്ലെങ്കില്‍ മറഞ്ഞിരുന്ന്
അന്യന്റെ നിയന്ത്രണം .
അപ്പോഴും അകാരണമായ്
പൊട്ടിത്തെറിക്കേണ്ടത് ഞാന്‍ മാത്രം.
പൊട്ടിയടരുന്നത് ഞാന്‍ മാത്രം.
നിശബ്ദമായ് ഒരു വിളിയെനിക്ക് കേള്‍ക്കാം.
എന്റെ പുഴയുടെ , തെളിമയുടെ, പച്ചയുടെ വിളി.
പച്ച മണ്‍കൂനയില്‍ അലിയുന്നത്
ചന്ദനത്തിരി ഗന്ധവും, നിശ്വാസങ്ങളും .
നാട്ടുവഴിയിലൂടൊരു ഘോഷയാത്ര ,
ഉറൂസിന്റെ വെള്ളിത്തിളക്കങ്ങളില്‍
മന്ദമാടുന്നു നീളന്‍ കൊടികള്‍ .
ഇടവഴിയില്‍ ചൂട്ടുകറ്റകള്‍ ,
അസ്സൈനാര്‍ക്കയുടെ കോല്‍ക്കളിപ്പാട്ട് ,
വിരുന്നു വന്ന കുഞ്ഞാലിക്ക.
കഥയുടെ വെള്ളിക്കൊലുസുകള്‍ ഞാത്തിയിട്ട
കിനാവിലെ സുന്ദര രാവുകള്‍ ....
ശൂന്യം. ശൂന്യം .
ശൂന്യതയില്‍ നിന്നും
ഒരനിഷ്ടവും പ്രകടിപ്പിക്കാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു പോവുന്നു.
പുലര്‍കാലത്തെന്നോ, പാതിരയെന്നോ വ്യത്യാസമില്ലാതെ
വിളിച്ചുണര്‍ത്തി ഒരു കെട്ട് വാക്കുകള്‍ തരും .
ഇരമ്പലോടെ വന്നു പോകുന്നത് അറിയാം .
ദൃഷ്ടിയില്‍ പെടാതെ മാറിനില്‍ക്കുന്നുവെന്നും അറിയാം .
തൊട്ടാല്‍ തരളിതയാവുന്നത് അനുഭവപ്പെടും .
പലപ്പോഴും ശൂന്യതയില്‍ വിലയം പ്രാപിക്കുമ്പോഴേ
മടങ്ങിയതായി മനസ്സിലാക്കപ്പെടൂ .
അപ്പോള്‍ മാത്രമേ ശൂന്യതയിലെ ഒരിടം
എന്താണെന്ന് വേര്‍തിരിഞ്ഞു വരുള്ളൂ.
വാക്കുകള്‍ ഒരു വലയത്തില്‍പെടുമ്പോള്‍
പതുക്കെ താളത്തോടെ കടന്നു വരും.
ചിലപ്പോള്‍ കളത്തില്‍ നിന്നും പിന്മാറി
മുടിയഴിച്ചിട്ട് അലറിവിളിച്ച്‌ അപ്രത്യക്ഷയാകും .
മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ ഒരു നറുപുഞ്ചിരിയോടെ
വിരലില്‍ ഒന്ന് സ്പര്‍ശിച്ച് കടന്നു പോകും.
എന്നും പെയ്തുതീരാതെ മാത്രമേ
അവള്‍ മടങ്ങിപോവാറുള്ളൂ ....
സ്നേഹ മഴ നനഞ്ഞുകൊണ്ട് ( ഒരു തീക്കുനി മഴ )
മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്നൊരു ദിവസം ആയിരുന്നു ഇന്നലെ
മഴയെ അറിയാന്‍ ശ്രമിച്ച ദിവസം.
മഴയുടെ ഗന്ധം അറിയാന്‍ കഴിഞ്ഞത് ,
മഴയെ ചുംബിച്ചത്
എന്നിലേക്കും പെയ്തു വീണതും,
മഴയെ വാരി പുണര്‍ന്നതും,
മഴയില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നതും ,
മഴയോടൊപ്പം നനഞ്ഞതും
ഇന്നലെ ആയിരുന്നു.
മഴ കയ്യൊപ്പിട്ടൊരു പുസ്തകവും തന്നു..
പൊള്ളുന്ന മഴയെന്ന് മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞ്
മഴയുടെ പടവുകള്‍ ഇറങ്ങി ഞാന്‍.....
ഒരു തണുത്ത മഴക്കാലത്ത് വീണ്ടും വരുവാന്‍....
ഹൃദയം ? അതെവിടെയാ ?
കാണുമ്പോള്‍ കാണാം
നോക്കുമ്പോള്‍ നോക്കാം
അറിയുമ്പോള്‍ അറിയാം
ഇവനോ മനുഷ്യന്‍ ......
ഒരു കവിത എന്നില്‍ തുടിക്കുന്നുണ്ട്
അത് വേണമെങ്കില്‍ ഒരിടവഴിയിലൂടെ പോയി കണ്ടെത്താം .
ഒരൂടുവഴിയിലൂടെ നൂണ്ടിറങ്ങി ................
ഈ വഴിയൊന്നും മനുഷ്യന്‍ വരാറില്ലെന്നും
പ്രാകിക്കൊണ്ട്‌ മറ്റാരോ....
ഒരു കല്ലില്‍ രാകിക്കൊണ്ട്
ഒരു കല്‍ ദൈവം പ്രസവിപ്പിക്കാന്‍
ഇന്നൊരു നീലിയില്ല.............
അവള്‍ക്കേ...
ഒറ്റ രൂപക്ക് കിട്ടുന്ന റേഷനരി വാങ്ങണം.....
ഇടവഴി കടന്നത്‌
മൂപ്പര്‍ക്ക് വില്‍ക്കണം .
ലോ ഫ്ലോര്‍ ബസ്സ്
എന്റെ നഗരം
എന്റെ ബസ് സ്റ്റാന്റ്
എന്റെ അളിഞ്ഞ ഇടവഴിയോരങ്ങള്‍..
നഗരത്തില്‍
മരിച്ച നദി -
യെന്നിലൂടൊഴുകുന്നത് .
ഠിംങ്ങ് .... ഠിംങ്ങ്
ചായ ... ചായ
ഒരു മാറ്റവുമില്ല.
നദിയപ്പോഴും നിശബ്ദമായ് ..
ഭീമാകാരമായ
ഫ്ലാറ്റുകളിലേയ്ക്
അളിഞ്ഞ മണം ഒരു മഴക്കുമിളയായ്...
ചിലപ്പോള്‍ ഒരു ദൂതന്റെ രൂപത്തിലും
സംതൃപ്തിയോരങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
ഈ ലോ ഫ്ലോര്‍ ബസ്സില്‍
ശീതളിമയുണ്ട് .
എന്നിട്ടും നിങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കിയ
ആ ഉയര്‍ച്ചയും , താഴ്ചയും ഉണ്ട് .
പക്ഷെ...
ഈ ഉയര്‍ച്ചയും, താഴ്ചയും
ഞങ്ങള്‍ക്ക് നല്കുന്ന ആ സൌകുമാര്യം ....
ഈ അതിര്‍ത്തി സൃഷ്ടിക്കുന്ന സുഖം ...
മീസാന്‍ കല്ലുകള്‍
കടല്കാറ്റേറ്റ് മയങ്ങുന്നു
അത്മാവുകളും, നിശ്വാസങ്ങളും .
ശക്തമായ കാറ്റില്‍ പോലും
ഒന്നും അകലേയ്ക്ക് മാറ്റപ്പെട്ടില്ല,
വഴിമാറി പോയതുമില്ല.
മരണത്തിന്റെ നഗ്നമായ ചിഹ്നം .
മീസാന്‍ കല്ല് .
ആത്മാക്കളുടെ
തണുത്ത ഇരിപ്പിടം .
കശുമാവിന്‍ പൂക്കള്‍
ചുംബിച്ചു വീഴുന്ന
നനുനനുത്ത പ്രതലം .
ജീവാത്മാവും, പരമാത്മാവും
ജീവനെ പുണരുന്നയിടം .
നെഞ്ചില്‍ ആഴ്ന്നിറങ്ങിയ
മീസാന്‍ കല്ലുകളാണത്രെ
തലയ്ക്കലും മരണടയാളങ്ങളായ് വരുന്നത്!!.
ചന്ദനത്തിരിപ്പുകയാല്‍
സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട പാതയിലൂടെ
ഒരിയ്ക്കല്‍ ഞാന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗകവാടം കണ്ടു .
അപ്പുറം നരകത്തില്‍
ദീനസ്വരങ്ങള്‍.
ആകാശത്തില്‍ നിന്ന് നോക്കുമ്പോള്‍
കൂര്‍ത്ത മുനകള്‍ മാത്രം.
നോവറിവിനും, ഈര്‍ഷ്യകള്‍ക്കും നടുവില്‍
ഞാനപ്പോള്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട
ലോകത്തായിരുന്നു.
ഒരു തൃശങ്കു ..........
സ്മാരകങ്ങള്‍
ഒറ്റ രൂപ വാടക കൊടുത്ത്
ഞാന്‍ നിന്റെ പ്രണയം
കാത്തു സൂക്ഷിച്ചു..
ഏകാന്തതയുടെ പച്ചത്തുരുത്തില്‍
നമ്മള്‍ സല്ലപിച്ചു.
സ്മാരകശിലയില്‍ നിന്നും
ഊര്‍ന്നിറങ്ങി നീ നിശ്വസിച്ചു.
ഏണിപ്പടികള്‍ കയറി വന്ന കൊതുകങ്ങള്‍
നമ്മളെ നോക്കി ചിരിച്ചു .
ഒടുവില്‍ അവസാനത്തെ വാടകയും കൊടുത്ത്
ഞാന്‍ നിന്റെ പ്രണയത്തിലേക്ക്
തിരികെ നടന്നു കയറി ......
Subscribe to:
Posts (Atom)