മനുഷ്യപ്രണയം

കാറ്റിനോട്
കടലിനോട്
മരങ്ങളോട്
വിണ്ണിനോട്
വണ്ണാത്തിപ്പുള്ളിനോട്
പ്രണയം . 

അരയിൽ
കത്തി തിരുകി
അവനെതേടുന്ന
നിന്റെ കണ്ണിൽ
ചോരയോടും പ്രണയം.

ഗൂഗിൾ നീ മാത്രം...

ഗൂഗിൾ...
നിന്നിൽ തിരഞ്ഞപ്പോൾ
എന്നെപ്പറ്റി കുറെയേറെ അറിവുകൾ.
ഞാൻ പകർന്നതെങ്കിലും
നീയത് സൂക്ഷിച്ചല്ലോ.

പക്ഷെ..
എന്നിട്ടും
പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളിൽ
എത്രമാത്രം പരതിയിട്ടും
എന്നെപ്പറ്റി ഒരറിവുമില്ല...
ഗൂഗിൾ നീ മാത്രം..
ചുമ്മാ...

നീ പ്രണയമെന്ന് പറയുമ്പോൾ
ഞാൻ പ്രയാണമെന്ന് കേൾക്കുന്നു .

ഞാൻ വിരഹമെന്ന് എഴുതുമ്പോൾ
നീ കലഹമെന്ന് വായിക്കുന്നു.

അവർ പ്രളയമെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ
ഞങ്ങൾ തിരിച്ചറിവെന്ന് പഠിക്കുന്നു .

മഞ്ഞുരുകി വീണ്ടും മഹാ പ്രളയമാവും
അന്ന് പ്രണയം നിലച്ച് പ്രയാണമാവും
വിരഹം കഴിഞ്ഞ് കലഹമാവും
പ്രളയത്തെ നമ്മൾ തിരിച്ചറിയും.

ഒരാലിലയ്ക്ക് മുകളിൽ കോടി ജനങ്ങളൊന്നിച്ച് പകച്ചിരിക്കും !!!

ചിതറി തെറിക്കുകയാണ് ഞാന്‍

എഴുതാനറയ്കുന്നതും
പറയാനുഴറുന്നതും
ഒരേ വാചകങ്ങള്‍.

കൂട്ടി കെട്ടിയ പായ്‌ വഞ്ചികള്‍
സഞ്ചാരങ്ങളുടെ
തുഴച്ചില്‍ ദൂരങ്ങളുടെ
അളവുകോലുകളില്‍
വിസ്മയപ്പെട്ടിരുന്നു.

കെട്ടുറപ്പിന്റെ ആഴങ്ങളില്‍
കഴുക്കോലുകള്‍ ഊന്നാനാവാതെ
ഓളപ്പരപ്പില്‍ ഒഴുകി നടന്നിരുന്നു.

ഒരു സ്വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ ഒരു ദേവന്‍.
ഒരു സൂര്യനില്‍ ഒരു പുണ്യോദയം .
ഒരു പകലില്‍ ഒരേയൊരു നിഴല്‍.
ഓരോ രാത്രിയിലും
ഒരേ മിഴിയനക്കങ്ങളും...

പുഷ്പഹാരങ്ങളില്‍
പുഴുക്കുത്തേല്ക്കാത്ത സൂക്ഷ്മത .
അനിവാര്യതയില്‍ പോലും
മിഴിയടഞ്ഞ മൌനം .

സമ്പാദ്യങ്ങളുടെ നീക്കിയിരിപ്പില്‍
കാത്തുസൂക്ഷിപ്പിന്റെ
പതിവ് തെറ്റാത്ത ശ്രദ്ധ .

ജനന മരണ വേളകളില്‍
കര്‍ത്തവ്യപ്പെരുമയില്‍
കൂട്ടുത്തരവാദിത്വം
വെണ്‍കൊറ്റകുട ചൂടി നിന്നിരുന്നു.

തീരങ്ങളിലുയര്‍ന്ന
ജനിതക സംസ്കാരത്തിന്റെ
സുവര്‍ണ്ണ ലിപികള്‍.
മാറ്റുരക്കുമ്പോള്‍
കണ്ണിമയടയുന്ന
വെണ്‍ നിറവ്.

എന്നിട്ടും..
അസ്തമനത്തിന്റെ
നേരറിവില്‍ ,
വിങ്ങിയടരുന്ന
അസ്വാസ്ത്യങ്ങളില്‍ ,
ചാവേറുകളായി
ജീവിതം പെരുപ്പിക്കുന്ന ,
ജീവ സന്താനങ്ങളുടെ
നിലയില്ലാ തുഴച്ചിലില്‍
വേറിട്ട്‌ വേറിട്ട്‌ പോകുന്ന
തന്മാത്ര സ്പോടനങ്ങളില്‍
മിടിക്കുന്ന ഒരു ഹൃദയമെങ്കിലും ...

എഴുത്തില്ല

ദളിതെഴുത്ത്‌ ,
പെണ്ണെഴുത്ത്‌ ,
സവര്‍ണ്ണയെഴുത്ത് ,
ഉളുപ്പില്ലാത്ത കൂലിയെഴുത്ത്.
ഇവയൊക്കെ കടലാസുകളില്‍
ചീന്തകോണകമുടുത്ത്
ഇളിച്ചുകാട്ടി നടക്കുന്നു .

വരദാനം കിട്ടിയ എഴുത്തുകള്‍
വര്‍ണ്ണമറകള്‍ക്കിപ്പുറമിപ്പോഴും
ഊഴം കാത്തു കിടക്കുന്നു.
 ---------------------------------------------------------------------------------------  

നിങ്ങള്‍ ഉറങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍
മൂകമായ് തേങ്ങികൊണ്ടിരുന്നു.
അതൊരു താളമായ് ഉള്‍ക്കൊണ്ട്
നിങ്ങള്‍ ഉറങ്ങി.
എന്നില്‍ നിനൂര്‍ന്ന നിശ്വാസത്തിന്‍ തണുപ്പില്‍
പുതപ്പേറ്റി നിങ്ങള്‍ പരസ്പരം സ്നേഹിച്ചു.
രാത്രി മുഴുവന്‍ ഞാന്‍ ഇടതടവില്ലാതെ കരഞ്ഞു.
പുലര്‍ച്ചെ ഞാനൊന്നു മയങ്ങി .
പുതുസൂര്യന്‍ കണ്ണീരുണങ്ങിയ എന്റെ മുഖത്തുമ്മവെച്ചു.
കൂടുതല്‍ ഉശിരോടെ നിങ്ങളെഴുന്നേറ്റു .
ജനലില്‍ പതിഞ്ഞ എന്റെ കണങ്ങള്‍ തുടച്ചു മാറ്റി
നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു....
" എന്തൊരു മഴ "

തനിയെ

ആരുമിറങ്ങാത്ത ,
ആരും കയറാൻ ഇല്ലാത്ത ,
ഒരു സ്റ്റേഷൻ .
കുതിച്ചു പായുന്ന വണ്ടികൾ .
കാറ്റടിച്ചു കയറുമപ്പോൾ .
തുരുമ്പിച്ച ജനലുകൾ അടഞ്ഞു തുറക്കും.

ഇവിടെ ഒറ്റ ജോലിക്കാരൻ .
ഏകാന്തതയുടെ പാറാവുകാരൻ .
ഓടിയകലുന്ന
യാത്രാവണ്ടികൾക്കും ,
ചരക്കുവണ്ടികൾക്കും
പച്ചക്കൊടി വീശുന്ന ഏകൻ .
മറുകയ്യിൽ
മറച്ചു വെച്ച
ചുവപ്പുകൊടി വീശാൻ
ഒരിക്കലുമാവാതെ..
കഴിയെരുതെന്ന പ്രാർഥനയോടെ ....

അച്ഛന്‍ വീണ്ടും

അമ്മയുടെ മണം അച്ഛനില്‍ നിന്ന് ..
അച്ഛന്റെ ചുണ്ടിലൂടെ
അമ്മയുടെ ഉദരത്തിലേക്ക്.
അടിപ്പാവാടയുടെ
അളവെടുക്കുന്ന പോലെ
അച്ഛന്റെ കൈകള്‍ അരഞ്ഞാണ ചരടില്‍ ....
കൂവിയാര്‍ത്തപ്പോള്‍ കൈ തടഞ്ഞു...
പിടഞ്ഞപ്പോള്‍ ചേര്‍ത്തമര്‍ത്തി ..
ഞാനിപ്പോള്‍ തീവ്ര പരിചരണത്തിലാണ് .
കുഴലുകള്‍ എന്നിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു.
ഞാനിപ്പോള്‍ മയക്കത്തിലാണ് .
അമ്മ പാല്‍ക്കുപ്പിയുമായി അരുകിലുണ്ട് .
അച്ഛന്‍ അംഗന്‍വാടിയില്‍ കൊണ്ടുപോവാന്‍ ......

ഇഴജന്തു

തണുപ്പൂറും ഇടങ്ങളിലൂടെ
അവന്‍ ഇഴയുന്നു.
ആലോസരമുണ്ടാക്കിക്കൊണ്ട് .

ഇടയ്ക്കൊന്നു പത്തി വിടര്‍ത്തും .
മകുടികള്‍ക്കനുസരിച്ച് ആടും .
ഇര വിഴുങ്ങുന്ന നേരത്ത്
ആമാശയം ഒരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു.
ദഹന നീരുമായി .
ഒരിരയും ആമാശയത്തില്‍
എത്തപ്പെടാതെ പോകുന്നില്ല.

തീരെ ഇടുങ്ങിയ ഇടവഴികളില്‍
പതുങ്ങി കിടക്കുമ്പോള്‍
രാത്രി സഞ്ചാരങ്ങള്‍ ഭീതിതമാവുന്നു .
പകല്‍ മയക്കത്തിന്റെ
വഴുതുന്ന നേരറിവുകളില്‍
സായാഹ്നസഞ്ചാരങ്ങളുടെ
പിരിമുറുക്കത്തിന്റെ കെട്ടുകളഴിയുന്നു .

ഇടവേളകളിലെ ഉറയൊഴിക്കലില്‍ മാത്രം
മനസ്സിന്റെ സാന്നിധ്യം ഉണ്ടാവും.
ഇല്ലിക്കാടുകളുടെ വേലിയൊഴുവുകളില്‍
കാറ്റിന്റെ കുസൃതികളില്‍ ചിലപ്പോള്‍
പടം വിരിക്കാന്‍ ശ്രമിക്കും.
അകന്നു പോയ ശരീരത്തിന്റെ
വിടാത്ത അടുപ്പം ചില ശൈത്യ രാത്രികളില്‍
അഹങ്കാരമായി ജ്വലിക്കും.
നന്ദികേടിന്റെ തെളിവെളിച്ചം പോലെ
ഇല്ലിക്കാടുകള്‍ക്കിടയില്‍ എന്നും
ഒരു ശവമല്ലാത്ത ശവമായ്‌ കിടക്കുമ്പോഴും ....

ഞാന്‍ തന്നെ സാക്ഷിയും

അമ്മയുടെ കണ്ണില്‍ സമുദ്രം വറ്റുന്നില്ല .
അച്ഛന്റെ മുന്‍പില്‍ നേര്‍ രേഖയില്‍ പോകുന്ന വഴികള്‍
ശൂന്യതയില്‍ ലയിച്ചു ചേര്‍ന്നു.
ഇടവഴി കടന്നെത്തിയ
ചോരപ്പാടുകള്‍ തീര്‍ത്ത തുണിക്കെട്ടില്‍
പിറക്കാത്ത ഇതിഹാസങ്ങള്‍
ചത്ത ഭ്രൂണങ്ങള്‍ ആയി അളിഞ്ഞു.
ചളിയും മണ്ണും അലിഞ്ഞ് ചേര്‍ന്ന്‌
നെഞ്ചിനെ തണുപ്പിച്ചപ്പോള്‍
മുറിവിലൂടെ മണ്ണിനെ ഞാന്‍ തൊട്ടറിഞ്ഞു....
മഴയുടെ ഗന്ധം ഞാനറിഞ്ഞു.
എനിക്ക് പൂക്കള്‍ അര്‍പ്പിച്ചു മടങ്ങുന്ന
കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ പതിഞ്ഞ കാലടിശബ്ദം കേള്‍ക്കാം ...
ഒരു രക്തത്തിലും ഇനിയെനിക്കൊരു പുനര്‍ജ്ജന്മം വേണ്ട.
നീയന്റെ ഞരമ്പിലോടിയത് ഇതിനായിരുന്നല്ലേ !!!

പാര്‍ട്ടിഗ്രാമം

എന്റെ ഗ്രാമം
ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമം
പാര്‍ട്ടി ഗ്രാമമെന്ന് നിങ്ങള്‍ പറയുന്നു.
വടിവാളും , കുറുവടിയും , ബോംബും ഉണ്ടന്ന്
നിങ്ങള്‍ പറയുന്നു.
എന്റെ വീടിനു ചുറ്റും ഒരു വേലിയുണ്ട്.
വേലിയില്‍ ചുറ്റി മൂര്‍ഖന്‍ പാമ്പുണ്ട്.
ഇടവഴി ചുറ്റി ഒന്ന് പോയാല്‍ അതിരാണിപ്പാടത്തെത്തും .
തൈപൂയം കൊണ്ടാടും കാവ് കാണാം .
ഉറൂസു നടക്കും വടക്കേ പള്ളി കാണാം .
അതിനിടക്ക് ചുവന്ന കൊടി ഉയര്‍ന്ന ഏരിയ കമ്മറ്റി ഓഫീസ് കാണാം .
കാറ്റ് വീശുമ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും പഴശ്ശി മലയുടെ മണമുണ്ട്.
ഇന്നും കാറ്റിനു മൈലാഞ്ചിയുടെ മണമുണ്ട്.
ഒപ്പനയുടെ താളമുണ്ട് .........
ഇനി നിങ്ങള്‍ പറയേണ്ട........
എന്റെ ഗ്രാമത്തെ പറ്റി.........
തലസ്ഥാനത്ത് ഇരുന്ന് കാണാത്ത ഗ്രാമങ്ങളെ കുറിച്ച്...

ആള്‍ദൈവപോരാട്ടങ്ങള്‍

ഞങ്ങളുടെ ദൈവത്തിനു നേരെ ഒരു കയ്യും ഉയരരുത് . ഒരു നാവും ശബ്ദിക്കരുത്. നേര്‍ക്കുനേര്‍ നടന്നുവരരുത് . മുട്ടിലിഴഞ്ഞു വന്നാല്‍ ഭക്തരാവാം. കൂലിയില്ലാതെ വേല ചെയ്താല്‍ ദാസരാവാം. മൊഴികള്‍ ഹൃദിസ്ഥമാക്കിയാല്‍ കാല്‍നക്കിയാവാം. ശരണമന്ത്രങ്ങള്‍ ആശരണര്‍ക്കല്ല. വിദ്വേഷം ചവച്ചരയ്ക്കാനല്ല . വെള്ളപുതപ്പിയ്ക്കും മുന്‍പ് ചതച്ച നാവില്‍ തേയ്ക്കാനുള്ള വയമ്പാണ്. ഓര്‍മ്മതെറ്റിയിനിയിങ്ങനെ വന്നാല്‍ വെള്ളപുതപ്പിയ്ക്കും ഞങ്ങള്‍. അവസാനമൊഴി കൊണ്ട് ഈയമുരുക്കിയൊഴിച്ച് അടയ്ക്കും ഞങ്ങള്‍ .....

പറയാന്‍ വൈകിയത്

ഒഴുക്കന്‍മട്ടിലാണ് തുടങ്ങിയത്. വാക്കുകള്‍ അടുക്കും ചിട്ടയുമില്ലാതെ ... പിന്നീടെപ്പോഴോ ഒരൊഴുക്കു വന്നു ചേര്‍ന്നു. കഥകള്‍ പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് കവിതയില്‍ അവസാനിപ്പിച്ചു . നേരത്തോടു നേരം മുഖാമുഖം . പ്രഭാത സൂര്യനും, ഇളംകാറ്റും പഴി പറഞ്ഞു. കാറ്റാടി മരങ്ങള്‍ തലകുലുക്കി പ്രിയം ഭാവിച്ചു. ഉച്ചനേരത്തെ വരണ്ട കാറ്റ് നേരത്തെ പിണങ്ങിപ്പോയി. ഒറ്റതൂവല്‍ പൊഴിച്ച് വാലാട്ടിക്കിളിയും ... സായന്തനത്തിന്റെ അലസമൌനം വേവലില്‍ മുങ്ങിനിവര്‍ന്ന ഹൃദയാകാശത്തില്‍ വിങ്ങല്‍ അമര്‍ത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. രാത്രിയിലേക്ക്‌ അമരുന്ന അന്ത്യനേരത്തില്‍ നേരിന്റെ ചാട്ടുളിയേറേറ്റ് വീണ്ടും ..........

ദൈവ സാന്നിധ്യം

ദൈവത്തിന്റെ പത്തു കല്‍പ്പനകള്‍
ഏറ്റുവാങ്ങിയത് നിന്റെ തലമുറ തന്നെയായിരുന്നോ !!
യഹൂദാ അടങ്ങുക...

കുറ്റിയറ്റു തീരുന്ന നിന്റെ ജന്മപരമ്പരകളില്‍ നിന്നും
നീ ഇനി മണ്ണിലേക്ക് മടങ്ങുക..
യഹൂദാ അടങ്ങുക..

പെറ്റുവീണ കുഞ്ഞിന്റെ പാല്‍പുഞ്ചിരിയില്‍
തെരുവില്‍ അലസനായ് നീങ്ങുന്ന കുട്ടിയില്‍
പ്രാര്‍ഥനാ വസ്ത്രം അണിഞ്ഞ യുവതിയില്‍
നിന്റെ കിരാത മേധാവിത്വം
തീയുണ്ടകള്‍ വര്‍ഷിക്കേ
പത്തല്ല .. നിനക്കെത്ര കല്‍പ്പനകളാണ്
പതുങ്ങിയിരിക്കുന്ന ദൈവമിനി കനിഞ്ഞരുളേണ്ടത്..
യഹൂദാ അടങ്ങുക.

സവര്‍ണ്ണപ്പേടി

ചിന്തിച്ചു ചിന്തിച്ചുറങ്ങി . സവര്‍ണ്ണാ സവര്‍ണ്ണാ എന്ന് ശാപത്തോടെ പുലമ്പി. ചാണകവെള്ളം കലക്കി സവര്‍ണ്ണന്‍ നടന്ന പാതയില്‍ വീഴ്ത്തി. കരിക്കട്ട കൊണ്ട് ചുവരില്‍ എഴുതി കാര്‍ക്കിച്ചു തുപ്പി. കൈലേസ്സുകൊണ്ട് സവര്‍ണ്ണരൂപമുണ്ടാക്കി ചവിട്ടിയരച്ചു. മതേതരത്വ പ്രസംഗങ്ങളില്‍ സവര്‍ണ്ണനെ ചാട്ടവാര്‍ പ്രയോഗം നടത്തി. ഉറക്കത്തിലുഷ്ണത്തില്‍ പകലിരവുകളില്‍ ഒരേയൊരു മന്ത്രം .. സവര്‍ണ്ണ മന്ത്രം . ആ സുവര്‍ണ്ണ മന്ത്രം മാത്രം.

കൊച്ചു വരികൾ

1.   

കാട്ടാളന് കവിയാകാം
കവി കാട്ടളനാകരുത്............

 

2.

നമ്മളുള്ള ദിക്കില്‍ എനിക്കൊന്ന് പെയ്യണം . ഞാന്‍ പെയ്തു തീരുമ്പോള്‍ നമ്മള്‍ക്കൊന്നായൊഴുകാം

 

 

 

ജീവിതം

ഇരുപത്തഞ്ചു പവന്‍
പെറുക്കികൂട്ടി ഒരുക്കിക്കൊടുത്തു.
രണ്ടു ലക്ഷം അടിത്തറ ഇളക്കിയും.
എന്നിട്ടും....
പൊന്നുമോള്‍ നേരത്തെ സ്വര്‍ഗം പൂകി...
ഭക്ഷണം ഒരുക്കുമ്പോള്‍
ഒരു പൊട്ടിത്തെറിയോടൊപ്പം....

ഒരു ചേര്‍ന്നെഴുത്ത്

(ശുദ്ധമായ നരവര്‍ഗ്ഗം ഇന്ന് ലോകത്തില്‍ ഒരിടത്തുമില്ലല്ലോ . (എസ് കെ പൊറ്റെക്കാട്‌ ) ഇരുട്ടില്‍ തിളങ്ങുന്ന എന്റെ മുഖത്തിന് ഞാന്‍ ഏത് രാജ്യത്തിന്റെ പേരിടും? അതില്‍ കാപട്യമോ, വിഹ്വലതയോ മുഖങ്ങളില്‍ നിന്നും വഴുതുമ്പോള്‍..! മുള്‍ വേലികളില്‍ കുടുങ്ങിയ നിശ്വാസങ്ങളും , ചേതനയും. അവസാനം പറഞ്ഞ വാക്കിന്റെ ശകലവും.. എന്റെ നാട്... എന്റെ നാട്...

ഒരേയൊരു സൂത്രധാരന്‍

സൂത്രധാരനെ മറന്ന് വിദൂഷകന്മാര്‍ അരങ്ങു വാഴുന്നു. രാവേറെ ചെല്ലുമ്പോള്‍ പിന്‍ കുടുമ മാറ്റി തറ്റഴിച്ച്‌ വേദിക്ക് പുറകില്‍ കൂത്ത് നടത്തുന്നു. സൂത്രധാരന്റെ തന്തയ്ക്ക് വിളിക്കുന്നു... അരങ്ങ് ഇരുണ്ട് തെളിയുമ്പോള്‍ സൂത്രധാരന്‍ വീണ്ടും അരങ്ങില്‍. സുസ്മേര വദനനായി. സദസ്സില്‍ ആരവം . സൂത്രധാരന്‍ ഒന്നേ ഉള്ളൂ.... ആരവങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അരങ്ങിന്റെ ഓരം പറ്റി ഒരു നിഴല്‍ വിതുമ്പി.... അവനു പേര്‍ മാന്യന്‍. ഒടുവില്‍ മാന്യനും നന്ദി പറഞ്ഞ് ജനക്കൂട്ടം അടുത്ത വേദിയിലേക്ക് പിരിഞ്ഞു....

വറ്റിയ പ്രണയം

എന്നെയിനി പ്രണയിക്കേണ്ട അതിന്ന് വറ്റി വരണ്ട നദി നെല്ലിപ്പടി കണ്ട കിണര്‍ പറഞ്ഞു പറഞ്ഞു പൊട്ടിയ വാക്ക്. പിന്നിപ്പോയ ആകാശം . നെഞ്ചലച്ചൊരു കരച്ചില്‍. അതിന്ന് രാത്രിയില്‍ തനിച്ചാവല്‍. പകലില്‍ തേടിയലയല്‍ . ഇരുളില്‍ ഞെട്ടിയുണരല്‍. സന്ധ്യയിലൊരാത്മഗദം... വായിച്ചു തീരാത്ത പുസ്തകം പാതി വായിച്ചത്. അന്ന് സുനാമി വിതച്ച കടല്‍ . ഇന്നതൊരു ചാവുകടല്‍ . പ്രണയമില്ലെങ്കിലെന്ത്? നീയുണ്ടല്ലോ എന്നരുകില്‍.

Don't call me ( Jagadeesh Chavara യുടെ ഓര്‍മ്മയില്‍ )

ഒരു മൌസ് ക്ലിക്കിലൂടെ
നീയെന്റെ ഹൃദയത്തില്‍ തൊട്ടിരുന്നു.
മഞ്ഞച്ചിരി കാണിച്ച്
നിന്റെ സന്ദേശങ്ങളും.
പൊള്ളുന്ന വാക്ക് പ്രഹരങ്ങളില്‍
ഉള്ളുരുകുമ്പോള്‍
നീയൊരു സ്പര്‍ശമായ് അനുഭവിപ്പിക്കും.
ചിലരുടെ അസാന്നിധ്യം
ശൂന്യതയ്ക്ക് അരയ്ക്കിട്ടുറപ്പിക്കല്‍.
മായികമായ ഒരറിവിന്റെ
പൊട്ടിത്തരിച്ച ഏതോരു
നിമിഷത്തിലാവാം നിന്റെ തിരിച്ചുപോക്കിന്റെ
തിരിച്ചറിവും.
അല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ ...
"Don't call me ..."
മനസ്സിലായിരം വട്ടം വിളിച്ചു നോക്കി .
പിന്നെയും നീ പറയുന്നു.
" Don't call me ........"