സഹയാത്രികര്‍

Saturday, October 22, 2016

യാത്ര പോവണം ഇനിയും ദൂരേക്ക്


പുറപ്പെട്ടുപോയീന്നൊക്കെ
കേട്ടിട്ടുണ്ട് ..കുട്ടിക്കാലത്ത് .
ചിലർ .
പക്ഷെ അതൊരിക്കലും
തിരിച്ചുവരാത്തൊരു പോക്കായിരുന്നു.
വാഗ്മൊഴികൾ അങ്ങിനെയാണ് പറഞ്ഞുതന്നതും.
സത്യത്തിനൊരിപ്പിടവുമായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ.
അവരൊരിക്കലും വരാതിരുന്നപ്പോൾ .

പുറപ്പെട്ടു പോയവരുടെ കൂടെയാണ്
ഇന്നുമെന്റെ കുട്ടിക്കാലം.
അതുകൊണ്ടു അതാദ്യകാമ്യം .

ഇന്നും യാത്രകളെന്നെ കൊണ്ടുപോവുന്നത്
ആ ഒരു പുറപ്പെട്ടുപോവൽ കാലത്തേക്കാണ്.

പക്ഷെ ഓരോ യാത്രകളും കഴിയുമ്പോൾ
എന്നെ പുറപ്പെട്ടയിടം തിരിച്ചു വിളിക്കും.

എന്റെ പഴയ ആ യാത്രികരെ അങ്ങിനെ ഒന്നും വിളിച്ചിരുന്നില്ലയോ ആവോ !!

അവള്‍ അനാമിക -- നാല്


ചിന്തകളെരിഞ്ഞമരുമ്പോള്‍
ചാരത്തോടുകൂടി നിമഞ്ജനം ചെയ്യപ്പെടാനോ !
ചോദിച്ചു വാങ്ങിയ ജന്മമല്ല.
കനിഞ്ഞരുളിയതാണ് .
എരിവു കൂട്ടുന്ന സുഖപ്രദായിനി.
എന്‍ പേര്‍.
എഴുതി കൂട്ടിയ പുസ്തകങ്ങളിലൊക്കെ
എനിക്ക് സുമലാസ്യഭാവങ്ങള്‍ .
കശക്കിയെറിയുന്നവയിലൊക്കെ എന്റെ ചോരയും.
എന്റെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ വരെ നിന്റെ
കടന്നുകയറ്റം.
എന്റെ നിശാന്ത താഴ്വരകളില്‍ വരെ നിന്റെ നിഷേധങ്ങള്‍ .
നീയില്ലാതെ ഒരു നിലനില്‍പ്പ്‌ ..
ഞാനില്ലാത്ത നിന്റെ അവസ്ഥ ...
ശൂന്യാവസ്ഥയില്‍ നിന്റെ തൃശങ്കു .

നിനക്കെതിരെ ആയിരിക്കും ഇനി എന്റെ സംസാരം,
പ്രവര്‍ത്തി.
കാരണം എനിക്ക് നിന്നെ വീണ്ടെടുക്കണം.

തുലാവർഷ മിന്നൽ


ആ വെളിച്ചം മതി
ജീവനെടുക്കാൻ ...

നിന്റെ കൺവെളിച്ചം .
എന്നെ എത്ര നാൾ
വഴിതെറ്റിയലച്ചു.

നിന്റെ വാക്കുകളേക്കാൾ മുൻപേ
നിന്റെ നോട്ടം അറിഞ്ഞിരുന്നുവെങ്കിൽ ....!!

....

നിലാവിൻ നീരെടുത്തോരു
ചെരാത് തെളിയിക്കുന്നുണ്ട് ഞാൻ.
നീ വരുമോ അതിൻ നിഴലായ്
എന്നോടൊത്തോതുവാൻ
എന്നോടൊത്താടുവാൻ ...

ഞാനില്ലാതാവും നാൾ..


നിലാവേ ,നിഴലേ ,നീലരാവേ
നീയെന്നെയോർക്കുമോ .
പ്രണയമേ,പ്രപഞ്ചമേ,പ്രദോഷമേ
നീയെന്നെയറിയുമോ
അക്ഷരമേയമൃതകുംഭമേയപാരതേ
ഞാനെന്ന് നീയറിയുമോ .

തുറക്കാതെ .. അടയ്ക്കാതെ


ജാലകങ്ങൾ തുറക്കട്ടെ.
ശുദ്ധവായു .
ഒരു കവിൾ നുകരുന്നു.
അടയ്ക്കട്ടെ .
ഞാനെന്നിൽ ഉരുകട്ടെ.
അടയ്ക്കലിലും
തുറക്കലിലും
ഒരു ജീവിതം പിടയ്ക്കുന്നു.
തുറക്കാതെയും
അടയ്ക്കാതെയും
ഉള്ളിലിരുന്നുറങ്ങുന്ന
ജീവിതം....

എന്തിനാണ് ചിലരൊക്കെ ആത്മഹത്യചെയ്യുന്നത് !!


ആത്മഹത്യ, മരണത്തോടുള്ള ഇഷ്ടമാണോ !
എങ്കിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ടായിരിക്കും
മരണത്തെ സ്വീകരിക്കുന്നത്..

ജീവിതത്തോടുള്ള വെറുപ്പാണോ !
അതുകൊണ്ടാവും കണ്ണുതുറിച്ച്
പകയോടെ നോക്കിയിരിക്കുന്നത്.

ആത്മാവ് മരിച്ച ശരീരങ്ങൾ
ജീവനുള്ളവയെന്ന് നിങ്ങൾ പറയുന്നവ
എന്നോ ആത്മത്യ ചെയ്തവരാണ്.

പിന്നീടൊരു മരണത്തിനുമവരെ
കീഴ്പ്പെടുത്താനാവില്ല.!!!

..........

ഈണം മറന്നപ്പോൾ
കവിത മടങ്ങി .
കവിത പോയപ്പോൾ
മനസ്സ് മങ്ങി.
മനസ്സ് മങ്ങിയപ്പോൾ
ജീവിതം ചുരുങ്ങി.

ചിന്ത


നിന്നില്‍ നിന്നും നീ ഊര്‍ന്നുപോയപ്പോള്‍
നീ യോഗിയായി .
എന്നില്‍ നിന്നും നീ പടിയിറങ്ങിയപ്പോള്‍
ഞാന്‍ ഭ്രാന്തനുമായി .
------ 2 -------
സൂര്യനും ചന്ദ്രനും
അഹങ്കരിച്ചോട്ടെ .
ഒരസ്തമയം
അവര്‍ക്കുമുണ്ടല്ലോ നിശ്ചയം.

-------3 ----------
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു ഞാന്‍ കേട്ടു.
നീ പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ കേട്ടറിഞ്ഞു.

---4-----
ജീവിതം

ഒരു ഹൃദയമിടിപ്പിന്റെ
ബലത്തിൽ
അഹങ്കരിച്ചുജീവിക്കുന്നു.

യഥാർത്ഥ ഇഷ്ടങ്ങൾ


ജഡത്തിനും കിട്ടുമിഷ്ടങ്ങൾ
അരിമണികളുടെ
ജലത്തിന്റെ
പൂക്കളുടെ

ജീവിതത്തിലെ പിന്മാറ്റങ്ങൾ പോലെയല്ല
ഈയിഷ്ടങ്ങൾ
തന്നോടൊപ്പം തന്നെ ദഹനം.

Friday, July 8, 2016

നൈൽ നദി അഥവാ മനുഷ്യജീവിതം


അതൊരുഴുക്കായിരുന്നു…
നിശ്ചലതയിൽ നിന്നൊരു ചാട്ടം .
ഉൾനിറവിലൂടെ
ഉൾക്കാടിലൂടെ
ഉണർന്നുലഞ്ഞൊരു യാത്ര.
അതിനുഗാണ്ടയെന്ന് പേർ .

ഒരു കൂടിച്ചേരൽ
ആദ്യാനുഭൂതി .
അനർവചനീയം .
എങ്കിലും മറ്റൊരിടത്ത് വെച്ചായിരുന്നു
ആ സംഗമം
എന്നിലേക്ക്‌ നീ നീലമഴയായി
പെയ്തിറങ്ങിയ ഖാർത്തൂം .
പിന്നീടായിരുന്നു ഒഴുക്ക്.
ഒഴുകിയൊഴുകി നമ്മൾ
എത്ര നിബിഡ വനങ്ങൾ
എത്ര പാറക്കെട്ടുകൾ
എത്ര നിശബ്ദ…
സമതല..നിലങ്ങൾ .
നൂബിയാ മരുനിലങ്ങളിലൂടെ ..
എങ്കിലും ജീവന്റെ തുടിപ്പറിഞ്ഞു .
നമ്മുടെ വിയർപ്പണിഞ്ഞ
മണലാരണ്യം
നമ്മെ പഠിപ്പിക്ക്കുകയായിരുന്നു .
ജീവന്റെ നന്മകൾ
ചോർന്നു പൊകുന്നത് .
ഒരു ഹൃദയം കീറി പിളർന്നു കൊണ്ട്
എത്ര ദൂരം…
ദൂരങ്ങൾ പിന്നെയും…
എന്നിട്ടും നമ്മൾ അവിടെയൊരു തുരുത്ത് നിർമ്മിച്ചിരുന്നു .
പിന്നെയൊരു സംഗമമായിരുന്നു .
അതൊരുഴുക്കായിരുന്നു .
വീണ്ടുമൊന്നാവൽ
വല്ലാത്തൊരു ശബ്ദത്തോടുകൂടിയായായിരുന്നു
ഞങ്ങൾ ഒന്നായി സമുദ്രത്തിൽ ലയിച്ചതും

സദാചാരപോലീസ്

ഇന്നലെ
ഇടവഴിയിലൂടെ
മാനംനോക്കി നടന്ന
എന്നെ
ഞാനെന്ന
സദാചാരപോലീസ്
പിടിച്ചു. 


തല്ലിക്കൊന്ന്
പെരുവഴിയിലിട്ടു .

എന്നെ
ഇല്ലാതാക്കിയപ്പോൾ
ഞാൻ സ്വതന്ത്രനായി .
ഇനി
ഞാൻ
ഇടവഴികൾ
നിരങ്ങട്ടെ ...
എന്നെ പേടിക്കാതെ...

അവളുടെ ജീവചരിത്രം


1980 ൽ ജനിച്ചു
1998 ൽ വിവാഹിതയായി
2000 ത്തിൽ ഗ്യാസടുപ്പിലെരിഞ്ഞു തീർന്നു .

കളി

നിമിഷങ്ങൾ
പൊട്ടിയടരുന്ന
കുമിളകൾ .
ഹൃദയ മിടിപ്പുകൾ .


പെട്ടെന്ന്
തീരുന്ന
ജീവിതകളിയാട്ടം.

ഇമയനക്കങ്ങൾ

ഇമയനക്കങ്ങൾ
നിർവൃതിയുടെ
സൂചകങ്ങളാണ് .

സ്നേഹലാളനങ്ങളുടെ ,
കരുണയുടെ ,
കടമയുടെ ,.
വൈരത്തിന്റെ ,
പുച്ഛത്തിന്റെ ,
വെറുപ്പിന്റെ
കണ്ണിമയനക്കങ്ങൾ .

കൺപോളകളിലെ
രക്തയോട്ടത്തിന്റെ
അഗ്നിനിറവ് .

അനക്കങ്ങൾ
നിന്നുപോയ
ജഡത്തിന്റെ .
തുറന്ന കണ്ണുകൾ
എന്നോട് രഹസ്യമായി
പറഞ്ഞതാണിതൊക്കെ !!

ഉറക്കകവിതകൾ

റീത്ത്

ആരൊക്കെ വരും.
ഞാനുണർന്നിരിക്കുമ്പോൾ .
ഒരു രാവ് കഴിഞ്ഞൊരു
പകലും കഴിഞ്ഞു.
ആരും വന്നില്ലാരും.

ആരൊക്കെ വരും.
ഞാനുറങ്ങുമ്പോൾ .
അവസാനമായുറങ്ങുമ്പോൾ .
പ്രകൃതിയിലേക്ക് ചേർന്നുറങ്ങുമ്പോൾ .

ഒരായിരം പൂക്കുടയുമായ്
വട്ടപൂക്കുടയുമായ്
നിങ്ങൾ വന്നു..

എത്ര വണ്ടുകൾ
എത്ര ചിത്രശലഭങ്ങൾ

നന്ദി ... നന്ദി...
----------------------------------------------------
ഉറക്കം


ഉറങ്ങുന്നുണ്ട് രാത്രിയിൽ .
കിടന്നയുടനെയുറക്ക-
മെന്റെ രീതി.
പതുപതുത്തതാം മെത്തയിൽ
നിനക്കുറക്കമില്ലെന്നോ !!
അറിയാം നിൻ തിരിച്ചിൽ
മറിച്ചിൽ നിശ്വാസജ്വാലകൾ .
കണ്ണിലൊരു ദീപം തെളിയുമന്നേരം .
"എന്നെ മറന്നുവോ"യെന്നൊരു ചോദ്യം
--------------------------------------------------------------
ഉറങ്ങുന്നുണ്ട് ഞാൻ .


ഒരു മഴ പെയ്ത് പെയ്ത് നടക്കുന്നുണ്ട്.
ഇടയ്ക്ക് ചാറും.
ഒറ്റ കുതിപ്പോടെ വരും...
( ഒറ്റ ഓട്ടം ഓടും ഞാൻ അകത്തേക്ക്
പിന്നെ പയ്യെ പയ്യെ വന്ന്
ചോദിക്കും... "എന്താ ഉദ്ദേശം ")
ഒരു കുളിർമ കിട്ടിയില്ലേ .
അതെ ഉദ്ദേശിച്ചുള്ളൂ ..

ഇന്നൊരു നല്ല മഴ പെയ്തു..
മനസ്സിൽ .
കണ്ണടച്ചുറങ്ങുന്നുണ്ട് ഞാൻ .

വഴികാട്ടിയാവാത്ത ഗുഹകൾ


എന്റെ കാലത്തിലെ
കവിതകളിലൂടെ കടന്നുപോവുമ്പോൾ
ഞാനേതോയിരുണ്ട
ഗുഹയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചിടുമ്പോലെ.

വാക്കുകളുടെ കൂർത്ത
പാറച്ചില്ലുകളെന്നെ
മുറിപ്പെടുത്തുന്നു.

വെളിച്ചമില്ലാത്ത
അറ്റം കാണാത്ത
ഒരു ഇരുണ്ട ഗുഹയാണോ
ഇന്നത്തെ കവിത !

എന്റെ ശബ്ദം
എന്നിലേയ്ക്ക് തന്നെ തിരിച്ചെത്തുന്നു.

ഈ ഗുഹയ്ക്ക് ഒരൊറ്റ
പാതയെ ഉള്ളൂ...
നീണ്ടൊരു കറുത്ത പാത.
വളവുകളില്ലാത്തത് ,
കൈവഴികൾ പിരിഞ്ഞു പോവാത്തത്.

നനവില്ലാത്ത
ചൂടസഹ്യമായ ഗുഹ.
എത്രയും പെട്ടെന്നീ ഗുഹയിൽ
നിന്ന് രക്ഷപ്പെടണം.

ഒരു ഗുഹാമുനമ്പ്
തേടിയുള്ള യാത്രയിലാണ് ഞാൻ.
അവിടെ വെച്ചെങ്കിലും
ഇതിന്റെ ഒരളവെങ്കിലും
എനിക്ക് പറയാമല്ലോ !

അല്ലാതെയീ ഗുഹയെപ്പറ്റി
മറ്റെന്തു പറയാൻ !

ഒന്നുമില്ല.
ഇരുട്ടായത് കൊണ്ട്
മറ്റെവിടെയാണെന്ന് പറഞ്ഞാലും
ഒരു തെറ്റിധാരണയുണ്ടാവുകയുമില്ല...

Friday, June 10, 2016

വായിക്കാതെ പോയ മനസ്സുകൾ


നിലാവിലിറങ്ങി വരും.
നിഴൽ വീണു കിടക്കുന്ന
ഒളിവിടങ്ങളിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന് നോക്കും.

വായിക്കാതെ പോയ മനസ്സിനെ കുറിച്ചോർക്കും ,
ആരും കാണാതെ പോയ നോട്ടങ്ങളെ ,
കേൾക്കാതെ ഒടുങ്ങിപ്പോയ വാക്കുകളെ ,
എന്തിനെന്നറിയാതെ നടന്ന പാതകളെ,
ഉറങ്ങാതെ ഉണർന്നിരുന്ന നീലരാവുകളെ ,
ഞെട്ടിയുണർന്ന പുലരികളെ .
ഉരുകിയൊലിച്ച മധ്യാഹ്നങ്ങളിൽ
കൺപീലിയടയാതെ കാത്ത ജീവിതങ്ങളെ ....

എല്ലാമോർക്കുമ്പോഴേക്കും
തിരികെ പോവാറായിട്ടുണ്ടാവും.
പുലരി തുടുക്കുന്നുണ്ടാവും ...

എന്നാലും വരും എല്ലാ രാവിലും..
നിലാവില്ലാത്ത രാത്രികളിലും ....
എന്റെ അടിത്തട്ടിലെ വേവ് നിങ്ങളറിയുന്നുണ്ടോ ,

എന്നിലേയ്ക്ക് കൂപ്പുകുത്തിയ ബാല്യങ്ങൾക്കതറിയാം ,


ഇന്ന് പായൽ മൂടിയ നിശ്ചലത .

ആകാശം കാണാനാവാത്ത ദൈന്യം .


ഒരിക്കലല്ല, പലവട്ടം.
പുലർകാലത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെ
തുടിച്ചു പാടിയ തരുണികൾ .


ഒരു പുടവയെന്നപോലെ എന്നെയവർ
വാരിയണിഞ്ഞിരുന്നു . 


തൂവിതെറിപ്പിച്ചിരുന്നു . 


കൽപ്പടവിലിരുന്നവർ പൂ ചൂടിയിരുന്നു. 


ഈ കരിഞ്ഞ വേനലിൽ
ഉണങ്ങിയ ചെമ്പകപൂക്കളെന്റെ മാറിൽ 

പായലിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു. 

പ്രതീക്ഷയുടെ ഓളങ്ങളില്ല .

കാറ്റിന് പോലും ചലനം മറന്നത് പോലെ....


ഇനിയമ്മേ ...
മാറ് പിളർന്നെന്നിലെ അവശേഷിച്ച നീരും
നിന്നിലേയ്ക്ക് ഊറ്റുക .

ഒരിയ്ക്കലൊരു മഴയായെങ്കിലും പെയ്യാലോ....!!!
ഞാനിനിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞ്
നടത്തം നിർത്താൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ്
ഞാനുണ്ടിനിയുമെന്നുമെന്ന് നീ മൊഴിയുന്നതും .


തുടരാം നടത്തമെന്നു ചൊല്ലി നീ
മൃദുവിരൽസ്പർശം നല്കിയതും.


ഇത്ര നാളൊന്നും പറഞ്ഞില്ല നീ.
ഞാനൊറ്റയായിരുന്നല്ലോയെന്നും 


അത് നിന്റെ തോന്നലെന്നവൾ
എന്നുമുണ്ടായിരുന്നു ഞാൻ കൂടെ

ഒന്നുമറിഞ്ഞില്ല നീയൊന്നുമറിഞീല
എന്നെയുമെന്റെ കിനാക്കളെയും .


കൈനീട്ടുന്നു ഞാനിനി നടക്കാമിനി
കാലം കുറച്ചേയുള്ളുവെങ്കിലും

നടക്കാം നടക്കാം നമുക്ക്
നടന്നേ മരിയ്ക്കാം.